بى‌حس مى‌كند و آمپولى كه مانند برخى واكسن‌ها زير پوست تزريق مى‌شود، اشكال ندارد؛ بنابر اين اگر انسان بيماريى داشته باشد كه روزه براى او ضرر نداشته ولى به آمپول دارويى نياز داشته باشد و ناچار باشد آن را در روز تزريق كند، بايد پس از تزريق آمپول، روزه آن روز را بگيرد و بنابر احتياط واجب قضاى آن را نيز بجا آورد.

«مسأله ١٦٥٢» اگر روزه‌دار چيزى را كه لاى دندان او مانده است عمداً فرو ببرد، روزه او باطل مى‌شود.

«مسأله ١٦٥٣» كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، لازم نيست پيش از اذان صبح دندان‌هاى خود را خلال كند؛ ولى اگر بداند غذايى كه لاى دندان مانده در روز فرو مى‌رود، چنانچه خلال نكند و چيزى از آن فرو رود، روزه او باطل مى‌شود بلكه اگر فرو نيز نرود، بايد روزه آن روز را قضا كند.

«مسأله ١٦٥٤» فرو بردن آب دهان، اگرچه به واسطه تصوّر كردن مزه ترشى و مانند آن در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمى‌كند.

«مسأله ١٦٥٥» فرو بردن اخلاط سر و سينه، اگر به فضاى دهان نرسيده باشند، روزه را باطل نمى‌كند؛ ولى اگر داخل فضاى دهان شود، نبايد آن را فرو برد.

«مسأله ١٦٥٦» اگر روزه‌دار به قدرى تشنه شود كه بترسد از تشنگى بميرد، واجب است به اندازه‌اى كه از مردن نجات پيدا كند آب بياشامد، ولى روزه او باطل مى‌شود و اگر ماه رمضان باشد، بايد در بقيّه روز از بجا آوردن عملى كه روزه را باطل مى‌كند، خوددارى نمايد و نيز اگر بترسد كه در اثر نخوردن آب، به او ضرر قابل توجهى برسد يا نخوردن آب براى او موجب مشقّتى باشد كه قابل تحمّل نيست، مى‌تواند به اندازه رفع ضرر و مشقّت آب بياشامد و در هر صورت بايد روزه آن روز را قضا نمايد.

«مسأله ١٦٥٧» جويدن غذا براى بچّه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند آنها كه معمولًا از حلق پايين نمى‌رود، اگرچه اتّفاقاً پايين رود، روزه را باطل نمى‌كند؛ ولى اگر انسان از اوّل بداند كه از حلق پايين مى‌رود، چنانچه پايين رود، روزه‌اش باطل مى‌شود و بايد قضاى آن را بگيرد و كفّاره نيز بر او واجب است و اگر پايين نرود نيز روزه‌اش‌