رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٠ - احكام شستن صورت و دست ها

بايد پيش از وضو وارسى كند كه اگر مانعى هست برطرف نمايد.

«مسأله ٢٦٤» اگر پوست صورت از بين مو پيدا باشد، بايد آب را به پوست برساند و اگر پيدا نباشد، شستن ظاهر مو كافى است و رساندن آب به زير آن لازم نيست.

«مسأله ٢٦٥» اگر شك كند كه پوست صورت از بين موها پيدا است يا نه، بايد آب را به پوست صورت برساند و بنابر احتياط واجب مو را هم بشويد.

«مسأله ٢٦٦» شستن داخل بينى و مقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن ديده نمى‌شوند واجب نيست، ولى براى آن كه يقين كند از جاهايى كه بايد شسته شود چيزى باقى نمانده، واجب است مقدارى از آنها را نيز بشويد و كسى كه نمى‌دانسته بايد اين مقدار را بشويد، اگر نداند در وضوهايى كه گرفته اين مقدار را شسته يا نه، چنانچه وقت نماز گذشته باشد، نمازهايى كه خوانده صحيح است، امّا اگر وقت باقى باشد، بايد وضو بگيرد و نماز را اعاده كند و نمازهاى بعدى را نيز نمى‌تواند با اين وضو بخواند و بايد دوباره وضو بگيرد.

«مسأله ٢٦٧» براى شستن صورت بايد آب را از بالا به سمت پايين بر روى آن جارى كرد و احتياط واجب آن است كه شستن صورت را از پيشانى شروع و در چانه تمام نمايد. براى شستن دست‌ها نيز بايد آنها را از آرنج به سمت سر انگشتان بشويد و اگر صورت يا دست‌ها را از پايين به بالا بشويد، وضو باطل است.

«مسأله ٢٦٨» اگر دست را تر كند و به صورت و دستها بكشد، چنانچه رطوبت دست به قدرى باشد كه به واسطه كشيدن دست، آب كمى بر آنها جارى شود و عرفاً بگويند كه دست يا صورت را شسته است، كافى است.

«مسأله ٢٦٩» بعد از شستن صورت بايد دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتان بشويد.

«مسأله ٢٧٠» براى آن كه يقين كند آرنج را كاملًا شسته، بايد مقدارى بالاتر از آرنج را نيز بشويد.

«مسأله ٢٧١» كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را از مچ تا سر انگشتان‌