رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٩٤ - احكام وديعه (امانت)

احكام وديعه (امانت)

امانتدارى از امورى است كه در شريعت مقدّس اسلام مورد تأكيد قرار گرفته است و خداوند متعال آن را از اسباب رستگارى و نشانه‌هاى مؤمن مى‌داند و مى‌فرمايد:

«مؤمنان كسانى هستند كه امانتدار هستند و به عهد خويش وفا مى‌كنند.»[١] و در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه: «هيچ عذرى براى هيچ كس در ترك سه امر نيست؛ اداى امانت به برّ و فاجر، وفاى به عهد براى برّ و فاجر و نيكى به والدين، برّ باشند يا فاجر.»[٢] «مسأله ٢٦٤٩» وديعه عقدى است جايز كه به موجب آن، شخص مال خود را به ديگرى مى‌سپارد تا آن را مجاناً نگهدارى كند. بنابر اين اگر انسان مال خود را به كسى بدهد و بگويد: «نزد تو امانت باشد» و او هم قبول كند يا بدون اين كه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براى نگهدارى به او مى‌دهد و او هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد، بايد به احكام وديعه و امانتدارى كه بعد گفته مى‌شود عمل نمايند.

«مسأله ٢٦٥٠» امانتدار و امانتگذار، بايد بالغ و عاقل باشند، پس اگر انسان مالى را پيش بچّه يا ديوانه به امانت بگذارد يا ديوانه و بچّه، مالى را پيش كسى امانت بگذارند، صحيح نيست.

«مسأله ٢٦٥١» اگر از بچّه يا ديوانه چيزى را به نحو امانت قبول كند، بايد آن را به صاحب آن بدهد و اگر آن چيز مال خود بچّه يا ديوانه باشد، بايد به ولىّ او برساند و

[١]- مؤمنون( ٢٣): ٨.

[٢]- وسائل الشيعة، چاپ آل البيت، باب ٢ از« كتاب الوديعة»، ح ١، ج ١٩، ص ٧١.