رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٩٧ - دفاع از حقوق شخصى

ديگرى به قصد كشتن يا تجاوز هجوم آورد، بر انسان واجب است به هر صورت ممكن در حدّ دفع تهاجم و مناسب با آن دفاع نمايد، هر چند منجر به كشته شدن مهاجم شود، ولى بايد سعى كند تا وقتى كه راه خفيف‌تر يا فرار ميسّر است، دست به كار شديد و خشن نزند.

«مسأله ٢٢٠٢» اگر انسان مورد تهاجم قرار گيرد و نتواند به تنهايى از جان و ناموس خود دفاع كند، واجب است از ديگران كمك بگيرد، هرچند از ستمكاران باشند.

«مسأله ٢٢٠٣» اگر دزدى به قصد بردن مال انسان يا بستگان او هجوم آورد، انسان حق دارد با رعايت مراتب دفاع كند، هرچند به كشته شدن مهاجم بينجامد.

«مسأله ٢٢٠٤» اگر هنگام دفاع با رعايت مراتب آن به شخص تجاوزگر زيان مالى و جانى يا نقص عضو وارد شود، دفاع كننده ضامن نيست؛ ولى اگر درجات خفيف تر يا فرار ميسّر باشد و دفاع كننده هم متوجّه اين جهت بوده و با اين حال به مراحل بالاتر و شديدتر عمل نموده باشد، ضامن است و در هر صورت اگر از سوى مهاجم به دفاع كننده خسارتى برسد، شخص مهاجم ضامن است.

«مسأله ٢٢٠٥» اگر انسان به گونه‌اى بر مهاجم پيروز شود كه وى ديگر توان تهاجم نداشته باشد، دفاع كننده حقّ زدن يا زخمى كردن و يا كشتن وى را ندارد و محاكمه و مجازات او با حاكم شرع است.

«مسأله ٢٢٠٦» كسى كه مرد بيگانه‌اى را با همسر، دختر يا يكى از زنان خويشاوند خود بيابد، چنانچه او قصد تجاوز به آنان را داشته باشد، بايد به هر شيوه ممكن از حريم آنان دفاع نمايد، هرچند به كشته شدن تجاوزگر بينجامد؛ بلكه در صورت تجاوز به ناموس مسلمانان ديگر هم بايد از آنان دفاع كند و در هر حال رعايت مراتب دفاع لازم است و با رعايت مراتب، انسان ضامن خسارت وارده بر متجاوز نيست؛ ولى اگر با وجود مراتب پايين‌تر دست به كار شديدتر بزند، بنابر احتياط ضامن است.

«مسأله ٢٢٠٧» اگر كسى براى اطّلاع بر ناموس يا اسرار شخصىِ افراد يا براى ديدن بدن نامحرم- به طور عادى يا با دوربين و نظاير آن- به درون خانه‌هاى مردم نگاه كند،