رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٦ - پوشاندن بدن در نماز

در وضو شسته مى‌شود و دست‌ها تا مچ را بپوشاند. بنابراين چنانچه زنى در محلّى نماز بخواند كه مرد نامحرمى او را ببيند، بايد در حال نماز روى پا و كف پاى خود را نيز بپوشاند و چنانچه روى پاى خود تا مچ آن را نپوشاند و نگاه مرد نامحرم به آن بيفتد، گناه كرده، ولى نمازش صحيح است.

«مسأله ٨١٩» هنگامى كه انسان قضاى سجده فراموش شده يا تشهّد فراموش شده را بجا مى‌آورد و بلكه بنابر احتياط واجب در موقع سجده سهو نيز بايد خود را مانند هنگام نماز بپوشاند.

«مسأله ٨٢٠» اگر انسان در نماز عمداً عورتش را نپوشاند، نماز او باطل است، بلكه اگر نپوشاندن عورت از روى ندانستن مسأله نيز باشد وجهل او ناشى از كوتاهى در يادگيرى مسأله باشد، بايد نماز خود را دوباره بخواند.

«مسأله ٨٢١» اگر در بين نماز بفهمد كه عورتش پيداست، بايد آن را بپوشاند و بنابر احتياط واجب نماز را تمام كرده و دوباره آن را بخواند، خصوصاً اگر پوشاندن عورت زياد طول بكشد، ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز عورت او پيدا بوده، نمازش صحيح است.

«مسأله ٨٢٢» اگر لباس نمازگزار در حال ايستاده عورت او را بپوشاند، ولى امكان داشته باشد كه در حال ديگر- مثلًا در حال ركوع و سجود- نپوشاند، چنانچه قبل از آشكار شدن عورت به وسيله‌اى آن را بپوشاند، نماز او صحيح است، ولى احتياط مستحب آن است كه با آن لباس نماز نخواند.

«مسأله ٨٢٣» انسان مى‌تواند در نماز خود را با علف و برگ درختان و يا با پنبه و پشم بافته نشده بپوشاند، ولى بهتر است در غير ضرورت، از پوشاندن عورت با موارد فوق خوددارى كند و آن را با لباس‌هاى متعارف بپوشاند.

«مسأله ٨٢٤» بنابر احتياط واجب در حال اختيار نمازگزار نمى‌تواند با گِل عورت خود را بپوشاند، ولى در حال اضطرار پوشاندن آن با گِل كافى است.

«مسأله ٨٢٥» اگر چيزى نداشته باشد كه در نماز خود را با آن بپوشاند، چنانچه‌