٣-٨-٤. به‌کارگیری واژة نکرة «رجل» و مشتقات آن در فرازهایی چون «عن رجل سماه»، «عن رجل»، «عن بعض رجاله»، «عن رجلین من اصحابنا»، «عن رجل سمع ابا الحسن» و «رجل من تجار فارس[٥١٤]».

٣-٨-٥. به‌کارگیری واژة «بعض» در فرازهایی چون «عن بعض العراقیین»، «عن بعض الکوفیین»، «عن بعض الحلبیین» و «عن بعض اهل المدائن[٥١٥]».

٣-٨-٦. به‌کارگیری دو واژة «رجل» و «شیخ»، با نام قبیله‌ها در فرازهایی چون «عن رجل من قریش» و «شیخ من النخع[٥١٦]».

٣-٨-٧. به‌کارگیری صیغه‌های گوناگون «عدّةمجهولة»، مانند«عن غیر واحد»، «عن عدّة»،«عن رجاله» و «عن غیر واحد من اصحابه[٥١٧]».

٣-٨-٨. به‌کارگیری واژه‌های نکرة «رجل» و «شیخ»، کنار نام شهرها و سرزمین‌ها، در فرازهایی چون «عن رجل من اهل البصره»، «من اهل الجبل»، «من اهل فارس»، «من اهل مکه»، «من اهل المدینه»، «من اهل حلوان» و «من اهل خراسان[٥١٨]».

کلینی و رویکردهای اسنادی‌اش در روضة الکافی

١. معنعن کردن سند و تحویل آن

این روش در کتاب روضه، فراوان به چشم می‌آید و از آنجا که ٥٩٧ حدیث این نوشتة کلینی، یکی پس از دیگری، شماره خورده و پياپي‌اند، به یادآوری شمارة چند نمونة حدیثی ـ که هم معنعن و هم دارای تحویل سندند ـ در این محور و نیز در محورهای آینده، در متن، نه در پانوشت‌ها، بسنده می‌کنیم: ١، ٢، ٧، ١٦، ٢٧، ٩٥، ٩٦ و...

[٥١٢]. برای نمونه، ر.ك: همان، ج١، ص٤٠٨، ح٢؛ ج٢، ص١١٠، ح٦؛ ص٢١٨، ح٦؛ ص٢٢٥، ح١٣؛ ص٣٠٣، ح٦ و...

[٥١٣]. برای نمونه، ر.ك: همان، ج١، ص٣٣٩، ح١٣؛ ج٢، ص٢٣٧، ح٢٦؛ ص٥٦٤، ح١؛ ص٦٥٧، ح٢٣؛ فروع الکافی، ج٣، ص١٦٣، ح٣١ و...

[٥١٤]. برای نمونه، ر.ك: اصول الکافی، ج١، ص٤١٣،ح٢؛ ص٤٤٥، ح١٩؛ ص٥٣٨،ح ٦؛ ص٥٤٧، ح٢٥؛ ج٢، ص٩٥، ح٩؛ ص١١٦، ح٢١؛ ص٢٦١، ح٨؛ ص٢٣٧،ح ٢٦؛ ص٤٠٨، ح١؛ ص٤١٠، ح١؛ ص٤١١، ح٣؛ ص٤٥٩، ح٢٢؛ ص٤٦٧، ح٧ و...

[٥١٥]. برای نمونه، ر.ك: همان، ج١، ص٣٣٢، ح١٥؛ ج٢، ص٧٢، ح٢؛ ص٣٦٨، ح٢ و ٣ و...

[٥١٦]. برای نمونه، ر.ك: همان، ج١، ص٤٠٣، ح٢؛ ج٢، ص٣٣١، ح٣ و...

[٥١٧]. برای نمونه، ر.ك: همان، ج٢، ص٩٧، ح٢١؛ ص٤٩٠، ح٧؛ ص٤٩٤، ح١٦؛ ص٥١٤، ح٣؛ ص٥٢٧، ح١٥؛ ص٥٤٤، ح٢ و...

[٥١٨]. برای نمونه، ر.ك: همان، ص٢٥٨، ح٢(دوم)؛ ص٣٢٩، ح٦؛ ص٤٠٣، ح٢؛ ج٢، ص٩٩، ح٢؛ ص١٩٧، ح٤؛ ص٣١٣، ح١ و...