اينها به رشد مى‌رسيدند، تمامش را تسليم مى‌كنند به آنهايى كه دشمن اسلام‌اند. شعرا در طول تاريخ بايد بنويسند اين امور را و به شعر، مردم را بيدار كنند. و نويسندگان اگر مى‌توانند در نطقها و نوشته‌هاى خودشان، در مجامعى كه مى‌روند در شهرهاى خودشان، در كشورهاى خودشان مسائل ايران را ابلاغ كنند؛ و اگر نمى‌توانند در كتب و رساله‌هاى خودشان ثبت كنند كه بعدها وقتى كه مردم در نسلهاى بعد مى‌آيند، ببينند كه دشمنهاى آنها كى هست و دوستان آنها كى و تكليف آنها با دوستانشان و دشمنانشان چيست. اگر ما در تبليغ قصور كنيم، اگر ما در گفتن و نوشتن شعر و نثر و همه نحو نوشتن و گفتن قصور كنيم، ما مديون نسلهاى آينده هستيم كه ممكن بود با نوشته‌هاى شما، با نوشته‌هاى نويسندگان عزيز و با اشعار آنها، بيدار بشوند و مطلع بشوند بر اينكه بر اين ملتها در اين زمان چه گذشته است و ماها چه تحمل رنج‌ها كرديم، بلكه آنها درصدد علاج برآيند، و امروز نيز ما بايد درصدد علاج برآييم.

همه شما و همه ملتهاى ضعيف دردها را مى‌شناسند، مى‌دانند كه از كجا صدمه مى‌بينند و كى به آنها صدمه مى‌زند و چه رژيمى آنها را تحت فشار قرار مى‌دهد، و درمان را بايد بدانند كه تا جهان مبتلا به اين جنايتكاران است و وابستگان به اين جنايتكاران، روى خوش نخواهد ديد. و ما، همه شماها كه نويسنده هستيد و خصوصاً شعرا كه لسان شعر بالاترين لسان است، بايد مردم را آگاه كنيم، نسلهاى فعلى را، نسلهاى آينده را و بنا بگذاريم بر اينكه اگر نمى‌شود در جوامع عمومى، از جوامع خصوصى و از افرادى كه با آنها آشنا هستيم شروع كنيم، و شمه‌اى از اين مسائلى كه در ايران وارد شده، واقع شده است، از مصيبتهايى كه در زمان رژيم سابق واقع شده است- و شايد بسيارى از شما بدانند- با مصيبتهايى كه در اين زمان واقع شده است و دارد واقع مى‌شود مردم را آگاه كنيد، و از شيوه مبارزه‌اى كه در اينجا شروع شد از اول، و به خواست خداى تبارك و تعالى تا اينجا كه آمده است هر روز رشد كرده است، اين شيوه را به آنها گوشزد كنيد. لازم نيست كه ابتداءً يك عده كثير باشند، عده‌هاى كوچك و افراد كم، كم كم اين قطره‌ها با هم جمع مى‌شوند و دريا تشكيل مى‌دهند.