خطباى معظّم بايد مسائل روز را، مسائل سياسى را، مسائل اجتماعى را و تكليف مردم [را] در يك همچو زمانى كه گرفتار اين همه دشمن ما هستيم، معيّن كنند؛ به مردم و به كشور بفهمانند كه ما در بين راه هستيم و بايد تا آخر راه ان شاء اللَّه، برويم. ما با اين ترتيبى كه تا كنون بوده است و كشور ما و افراد كشور ما بحمد اللَّه، حاضر بودند، با اين ترتيب اگر پيش برويم، آخر كارمان به پيروزى مطلق مى‌رسد. لكن نبايد سست بشويم.

ما تحت حمايت هيچ قدرتى نيستيم جز خداى تبارك و تعالى‌

اين كشور ما كه قيام كرد، از اول هم كه قيام كرد، جمهورى اسلامى و استقلال كامل و «نه شرقى و نه غربى» را اعلام به دنيا كرد و از اول اعلام كرد به دنيا كه ما نه تحت حمايت امريكا و نه تحت حمايت شوروى و نه تحت حمايت هيچ قدرتى نيستيم؛ ماييم و تحت عنايات خداى تبارك و تعالى و پرچم توحيد كه همان پرچم امام حسين- عليه السلام- است. وقتى اين اعلام را شما به دنيا كرديد و معلوم است پشت سر اين اعلام، دنيا بر ضد شما خواهند قيام كرد، از اول بايد توجه به اين معنا بكنيد كه ما هم همان طورى كه سيد الشهدا در مقابل آن همه جمعيت و آن همه اسلحه‌اى كه آنها داشتند، قيام كرد تا شهيد شد. ما هم همين طور، ما هم براى شهادت حاضريم. الآن هم مى‌بينيد كه در عين حالى كه عده‌اى از بزرگان جمعه را از بين بردند، آنهايى كه الآن هستند، تمام با روى گشاده اعلام مى‌كنند كه ما تا مرز شهادت اين پست را داريم و حاضريم. همه بايد اين طور باشند.

فراگيرى موج انقلاب ايران در جهان‌

اگر نهضت شما و قيام شما و اينها مثل قيامهاى ديگر بود كه براى رسيدن به يك چيزهاى دنيوى بود؛ قيام كرده بوديد كه فراوانى باشد، قيام كرده بوديد كه ارزانى باشد، قيام كرده بوديد كه رفاه باشد، قيام كرده بوديد كه مجالس لهو و لعب باشد، اگر براى اينها قيام كرديد، خوب حق دارند كه آنهايى كه مى‌خواهند شكوه كنند، شكوه كنند. البته توده مردم شكوه ندارند، آنى كه دارد، آنهايى است كه از آن مجالس لهو و لعب بازمانده‌اند، لكن توده‌اى كه قيام كرده است [براى خدا بوده‌] و از اول هم غير از اينكه ما براى اسلام و