صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٣٤

باورشان آمده بود كه ما بايد برويم توى مدرسه درس بخوانيم، چكار داريم به اينكه به ملت چه مى‌گذرد؛ آن امر مردم، امر حكومت با قيصر [١] است به ما چه ربطى دارد. و يك دسته ديگر هم كه تزشان اين است كه بگذاريد كه معصيت زياد بشود تا حضرت صاحب بيايد. حضرت صاحب مگر براى چى مى‌آيد؟ حضرت صاحب مى‌آيد معصيت را بردارد، ما معصيت كنيم كه او بيايد؟ اين اعوجاجات را برداريد. اين دسته‌بندى‌ها را براى خاطر خدا اگر مسلميد و براى خاطر كشورتان اگر ملى هستيد، اين دسته‌بندى‌ها را برداريد و در اين موجى كه الآن اين ملت را به پيش دارد مى‌برد، در اين موج خودتان را وارد كنيد، و بر خلاف اين موج حركت نكنيد كه دست و پايتان خواهد شكست.

بحمد اللَّه كشور ايران در عين حالى كه آن همه مواجه با مخالفت‌ها است، چه در سطح خارج و چه گاهى در داخل، دارد راه خودش را قوياً طى مى‌كند. دولت با تمام قدرت دارد كارى كه براى خداست طى مى‌كند. قوه قضايى با تمام قدرت دارد دستگاه قضايى را اصلاح مى‌كند. مجلس با تمام قدرت دارد كارهايى كه به عهده اوست انجام مى‌دهد.

ملت هم بايد همه اينها را تقويت كند.

وجود انحرافات و تلاش براى رفع آنها

پشتيبان مجلس، پشتيبان قوه قضايى، پشتيبان دولت يعنى پشتيبان اسلام، اينها براى اسلام دارند خدمت مى‌كنند. در زمان حضرت امير- سلام اللَّه عليه- هم انحرافات بوده است، انحرافات جزيى بوده است. زمان خود پيغمبر اكرم هم انحرافات بوده است، شما اگر قرآن را توجه بكنيد مى‌بينيد كه چقدر از همان مردم شكايت شده است. اختلافات، يعنى انحرافات يك چيزى نيست كه مال حالا باشد لكن، مقايسه بايد كرد بين انحرافات قبل از اين جمهورى اسلامى و انحرافات حالا. مى‌گويند خوب است كه به اسم اسلام نباشد. به اسم اسلام نباشد كه وقتى اسلام نباشد با يك اردنگى همه را بيرون مى‌كنند. چرا به اسم اسلام نباشد؟ مگر اسلام جز اين مى‌خواهد كه قوه قضايى‌اش خوب باشد، قوانين‌

[١] پادشاه.