صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢١ - پيام به ملت ايران (دستگيرى سران حزب توده- تجليل از سربازان گمنام اسلام)

پيام [به ملت ايران (دستگيرى سران حزب توده- تجليل از سربازان گمنام اسلام)]

زمان: ١٤ ارديبهشت ١٣٦٢/ ٢٠ رجب ١٤٠٣

مكان: تهران، جماران‌

موضوع: دستگيرى سران حزب توده و تجليل از خدمات سربازان گمنام اسلام در وزارت اطلاعات و ديگر ارگانهاى امنيتى و انتظامى‌

مخاطب: ملت ايران‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

اگر فاتحان دنيا افتخار مى‌كنند به سرباز گمنام، اسلام بزرگ و ملت شريف و فاتحان عزيز ما افتخار مى‌كنند به هزاران سرباز گمنام بزرگوارى كه در پى نام و نشان نيستند و براى كشور اسلامى خويش و اسلام عزيز و ملت انسانپرور افتخاراتى مى‌آفرينند معجزه‌آسا و پيروزيهاى ژرف. فرق است بين سرباز گمنامى كه قدرتهاى مادى دنيا به آن فخر مى‌فروشند و بين سربازان گمنامى كه پرورده اسلام و مكتب توحيد است، كه انگيزه آنان تحصيل قدرت و اكثراً ستمكارى است و انگيزه اينان خدا و طلب حق است.

اساساً سربازان اسلام، اگر چه نامدار باشند، در اين جهان گمنامند. نامدارترين سرباز فداكار در اسلام، امير المؤمنين است و او گمنامترين سرباز است. با كدام تفكر عرفانى، فلسفى، سياسى و كدام قلم و زبان و بيان، بشر اين سرباز گمنام را معرفى كند و بشناسد و بشناساند؟ و مطلب با حفظ مراتب همين است. سربازان گمنام ما در تمام جبهه‌ها و پشت جبهه‌ها كه شب و روز و جوانى و هستى خود را براى اسلام و مكتب الهى فدا مى‌كنند و نام و نشانى نمى‌خواهند و ندارند، چه بسا كه به سبب ضرورت تشكيلاتى، همسران و مادران و نزديكان آنان ندانند كه اينان چه حماسه‌ها مى‌آفرينند و چه ارزشها براى انقلابْ خلق مى‌كنند. از جبهه‌ها كه كم و بيش مسائل آنها و حماسه‌هاى سرفرازانه آنان را مى‌دانيد و تا در سنگرهاى آنان كه مراكز عبادت اللَّه است نرويد و دستى از دور بر آتش داشته باشيد، عمق فداكارى و محافل عرفانى- الهى آنان معلوم نمى‌شود، كه بگذريم،