مى‌شوند ان شاء اللَّه بزودى، لكن از حالا به بعد ما بايد چه بكنيم. يك مسأله كه در رأس همه امور است مسئله معنويات است. ما بايد كوشش كنيم كه معنويات را در بين اين ملت عزيز و در بين مسلمين پياده كنيم، مردم را دعوت به معنويات و دعوت به اخلاق اسلامى و آداب فرهنگ اسلامى كنيم. ملت ما بحمد اللَّه بسيار مهيّاست از براى اينكه، رو به معنويات برود و تا كنون هم قدمهاى زيادى برداشته‌اند، لكن راه طولانى است و راه معنويات آن طور است كه بايد انسان در تمام عمر كوشش كند. شايد بسيارى گمان كنند كه رفاه مادى و دارا بودن در بانكها، اموال، يا دارا بودن زمينها يا پاركها و امثال اينها براى انسان سعادت مى‌آورد. اين يك اشتباهى است كه انسان مى‌كند.

كوخها منشأ بركاتند نه كاخها

انسان گمان مى‌كند سعادتش به اين است كه چند تا باغ داشته باشد، چند تا ده داشته باشد، در بانكها سرمايه داشته باشد، در تجارت چه باشد، شايد انسان اين گمان را مى‌كند، لكن ما وقتى كه ملاحظه مى‌كنيم و سعادتها را سنجش مى‌كنيم، مى‌بينيم كه سعادتمندها آنهايى بودند كه در كوخها بودند. آنهايى كه در كاخها هستند سعادتمند نيستند. آن مقدارى كه بركات از كوخها در دنيا منتشر شده است هيچ در كاخها پيدا نمى‌شود. ما يك كوخ چهار پنج نفرى در صدر اسلام داشتيم، و آن كوخ فاطمه زهرا- سلام اللَّه عليها- است. از اين كوخها هم محقرتر بوده لكن بركات اين چى است؟ بركات اين كوخ چند نفرى آن قدر است كه عالم را پر كرده است از نورانيت و بسيار راه دارد تا انسان به آن بركات برسد. اين كوخ‌نشينان در كوخ محقر، در ناحيه معنويات آن قدر در مرتبه بالا بودند كه دست ملكوتيها هم به آن نمى‌رسد؛ و در جنبه‌هاى تربيتى آن قدر بوده است كه هر چه انسان مى‌بيند بركات در بلاد مسلمين هست و خصوصاً در مثل بلاد ماها، اينها از بركت آنهاست. خود رسول اكرم- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- كه در رأس همه واقع است زندگى كوخ‌نشينى داشته است. خيال نشود كه يك اتاق، حتى يك اتاق نظير اتاق متوسط اين جامعه داشته‌اند. چند تا حجره داشته‌اند، حجره‌هاى محقر. و اين‌