خدا را مى‌خواهند؛ رضاى خدا را مى‌خواهند. ما بايد فكر اين معنا باشيم كه اين معنا كه رضاى خداست و آرمان اسلام است، اين معنا را به تمام معنا درصدد باشيم كه متحقق كنيم. انسان گاهى ديدش، مجلس هم همين طور است، ديدها مختلف است، هر دو و همه جمعيت، اسلام را مى‌خواهند، لكن ديد از اسلام اختلاف دارد، و مى‌دانيد كه تقريباً بسيارى از روشنفكرهاى ما هستند، افراد تحصيلكرده ما هستند كه اينها ادعاى اسلامشناسى مى‌كنند، لكن از اسلام بى‌اطلاع‌اند. اين طور نيست كه اسلام را به آن معنايى كه دارد، به آن معنا بتوانند بفهمند. يك جنبه‌اى يا يك جنبه‌هايى را در آن مطالعه مى‌كنند و مسائلى در آنجا مثلًا مى‌فهمند، لكن جنبه‌هاى زياد ديگرى كه در اسلام هست توجه نمى‌كنند؛ و اين اسباب اين مى‌شود كه يك اختلاف نظرهايى پيش بيايد. من ميل دارم كه، شما هم ميل داريد كه اين مجلس طورى باشد كه اگر قانونى را گذراند وقتى كه در شوراى نگهبان برود بيچون و چرا قبول كنند. شما مى‌دانيد كه مردم اسلام را مى‌خواهند، ديانت را مى‌خواهند، رضاى خدا را مى‌خواهند. اين همه مردمى كه در ايران در اين طول مدت مبارزه كردند و حالا هم دارند در جبهه‌ها مبارزه مى‌كنند و در پشت جبهه‌ها هم مبارزه مى‌كنند، اينها همه براى اسلام است و براى خداست. اينها را ما بايد فكر اين باشيم كه اين نظرى كه به مجلس دارند و نظر اسلامى دارند، اين نظر محفوظ بماند. اين نه مخصوص مجلس است، دولت هم همين طور است. همه كسانى كه مشغول يك شغلى در دولت هستند، اين معنا را بايد توجه كنند كه مردم توجه به اسلام دارند؛ انحراف مختصرى اگر پيدا بشود در يكى از اينها، اين انحراف را مردم نمى‌پذيرند. و ما بايد براى خدا درصدد رضايت اين مردم باشيم. يعنى، اين مردمى كه آن مجلسهاى طاغوتى را به هم زدند و يك مجلس اسلامى درست كردند. دست بسيارى را از توى حبسها گرفتند و بيرون آوردند از تبعيدها، تبعيدشده‌ها را برگرداندند. اينها همه چيزهايى بود كه مردم كردند. ما ادعا نمى‌توانيم بكنيم كه من كردم؛ شما كرديد؛ جامعه كرد، منتها به توفيق خداى تبارك و تعالى. خداوند اين جامعه را طورى قرار داد و عنايت به طورى شد كه اين جامعه با ديد اسلامى جلو افتادند. و جوانهايشان را فدا كردند و همه‌