صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦١ - جلوگيرى از سوء استفاده فرصت طلبان

آن ور، همان طور كه من عرض كردم به آقايان، رفتن و جاسوسى كردن و تجسس كردن و كارهايى كه مى‌كردند، اين كارها نبايد بشود. از آن رو هم در بين شهر، نبايد خيال كنند حالايى كه گفتند كه مردم آرام باشند، حالا بيايند توى كوچه‌ها خلاف بكنند. هر كس با هر جورى كه باشد، اگر متجاهر شد [١] به يك فسقى، متجاهر شد به اينكه يك چيزى كه خلاف شرع است، مأمورند همه مردم براى اينكه، نهى از منكر كنند؛ اگر برنگشت، معرفى‌اش كنند به مراكز؛ آنجاهايى كه باشد، بگيرند، ببرندش و تأديبش بكنند. يك دسته هم در اين بين پيدا مى‌شوند اشخاصى كه مى‌خواهند در آنجاها سوء استفاده بكنند.

سوء استفاده نشود.

ما نگفتيم كه احكام اسلام كه جارى مى‌شود، يك تكه‌اش جارى بشود. همين جارى بشود كه جاسوسى نشود و- نمى‌دانم- تفتيش نشود؟ اين تكه‌اش هم هست كه اگر يك نفر بخواهد كار خلاف بكند، آن يك نفر را مردم مأمورند نهى‌اش كنند. اگر منتهى نشد، به كميته، به كلانترى به جاهاى ديگر اطلاع بدهند كه اين، يك همچه كارى كرده. آنها هم بايد بگيرند و تحويل بدهند به دادگاه. اين طور نيست كه حالا ما يك تكه از اسلام را بگوييم، آنها سوء استفاده كنند. طرفين قضيه است. نبايد ما تعدّى بكنيم و ظلم بكنيم و تفتيش از داخل خانه‌هاى مردم بكنيم، نبايد هم آنها خيال كنند كه نخير، ديگر گذشت مسائل، هر كارى مى‌خواهيم بكنيم؛ يك دغدغه درست كنند. اگر اطلاع پيدا شد صحيح كه عشرتكده در يك جايى هست، يك جايى ميكده هست، يك جايى قمارخانه هست، اينها همه‌شان بايد جلوگيرى بشود. و اگر كسى بيرون هم آمد و يك كارى را، اگر خلاف بود انجام داد، آن هم بايد جلوگيرى بشود. آنى كه هست اين است كه ما احكام خدا را مى‌خواهيم جارى بشود. احكام خدا آن طرفش هست، اين طرفش هم هست؛ آن طرف كه نبايد با مردم طورى كرد كه مردم در خانه‌هايشان مطمئن نباشند، در زندگيشان، در تجارتشان، در كسبشان مطمئن نباشند. دولت اسلامى بايد مردم را مطمئن كنند در همه‌

[١] مرتكب كارى در آشكار.