١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص

درس‌های اسفار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٢ - در ربط حادث به قدیم

این قابل هم قابل می‌خواهد و...؛ یعنی صورت مفروضْ حالّ در محلی است که خود آن محل هم حالّ در موضوع و محل دیگری است که باز این محل دوم هم حالّ در محل دیگری است الی غیرالنهایة. لازم می‌آید که یک شیء که الان موجود است، در آنِ واحد علل قابلی و مادی غیرمتناهی داشته باشد.

اما اگر قابلْ قدیم باشد باز مسأله دو شق پیدا می‌کند: یا رابطه قابل و مقبول به گونه‌ای است که ذات قابل بما هو قابلٌ بدون نیاز به هیچ شرطی[١] ، برای حدوث مقبول کافی است، و یا کافی نیست. اگر کافی باشد (یعنی قابل تامّ القابلیه باشد) با توجه به اینکه فاعل نیز تامّ الفاعلیه است و از ناحیه او هیچ حالت منتظره‌ای نیست، پس مقبول هم باید قدیم باشد. اگر مقبول قدیم شد باید به تمام وجودش قدیم باشد، و اگر به تمام وجودش قدیم شد پس نمی‌تواند حدوث تجددی داشته باشد و مرتبه‌ای قبل از مرتبه‌ای و مرتبه‌ای بعد از مرتبه‌ای داشته باشد، بلکه باید به تمام مراتبش از ازل در قابل وجود پیدا کرده باشد. و این، خلاف مفروض است، چون بحث ما در صورت متجدده بالذات است که از ازل تا ابد کشیده شده است. به علاوه ایراد دیگری[٢] نیز اینجا وارد می‌شود و آن این است: در این فرض لازم می‌آید که خود ماده قدیم باشد و حال آنکه مدعا این است که بنا بر حرکت جوهریه هیچ قدیمی ]در عالم طبیعت[ وجود ندارد.

اما اگر ماده قدیم باشد ولی ذاتُه بذاته برای حدوث مقبول کافی نباشد (یعنی تامّ القابلیه نباشد) بلکه مشروط به حدوث یک سلسله شرایط ـ که همان استعدادهای خاصی است که آنآ فآنآ حادث می‌شوند ـ مقبول را بپذیرد، اولا باز این اشکال لازم می‌آید که ماده قدیم باشد و حال آنکه شما می‌گویید بنا بر حرکت جوهریه اساسا هیچ امر قدیمی در عالم وجود ندارد. و ثانیا لازم می‌آید لااقل انواع قدیم باشند؛ یعنی اگر هم لازم نیاید ماده‌ای با صورتش به صورت فردی قدیم باشد، لااقل لازم می‌آید به صورت نوعی قدیم باشد و به عدد انواع، در عالم قدیم وجود داشته باشد. و ثالثا اشکالی در خود آن استعدادهای حادث پیش می‌آید به این صورت: وقتی فاعل تامّ الفاعلیه باشد ولی قابلیت قابل مشروط به حدوث استعدادهایی باشد، می‌گوییم: صورت از این جهت در این زمان حادث شده است که استعدادش در این زمان حادث شده است، ما نقل کلام به خود استعداد می‌کنیم و


[١] . مثلا حدوث يك استعداد خاص.

[٢] . اين ايراد را مرحوم آخوند ذكر نكرده ولی مرحوم حاجی ذكر كرده و خوب بود آخوند هم ذكرمی‌كرد.