حافظ أبو الخير شمس الدين محمد بن محمد بن محمد بن محمد بن على بن يوسف جزرى دمشقي شيرازى شافعي ، دانشمند خبير در قرائت وتجويد وحديث وكلام وتفسير وفقه ونحو و معاني وبيان ، وشاعر وناظم چيره دست كه در ٢٥ رمضان ٧٥١ ه‌ .

ق دردمشق زاده شد ، و در سيزده سالگى قرآن كريم را حفظ كرد ، ودر دمشق فقه وحديث وقراآت را فراگرفت ، ودر نوزده سالگى به قاهره رفت ودر سيزده قرائت كارآئى وتخصص به هم رساند ، آنگاه به دمشق بازگشت وبه تكميل فقه وحديث پرداخت ، وبارى ديگر به قاهره كوچيد تا بلاغت وعلم اصول فقه را فراگيرد ، وسرانجام در ٧٧٤ ه‌ .

ق از أبو الفداء ، ودر ٧٧٨ ه‌ .

ق از ضياء الدين ، ودر ٧٨٥ ه‌ .

ق از شيخ الاسلام بلقينى اجازه ء فتوى گرفت .

در سال ٧٩٣ ه‌ .

ق به مقام قضاء در دمشق منصوب شد ، ودر سال ٧٩٨ ه‌ .

ق از سوى سلطان بايزيد به سمت مدرس سمرقند انتخاب گرديد ، ودر آنجا سيد شريف جرجاني را ديدار كرد ، وسفرهاى متعددى به بلاد اسلامي داشت تا بالآخرة قضاء شيراز را به عهده گرفت .

چنانكه ديديم ابن الجزرى بارها به قاهره سفركرده بود ، ودر سفري به قطلبك استدارايتمش پيوست ، اما قطلبك بر أو خشم گرفت واو را مورد تهديد قرار داد كه ناگزير از مصر گريخت واز راه دريا به صوب بلاد روم ( عثمانيه ) حركت كرد وبه ابى يزيد عثمان پيوست ومشمول تجليل وتكريم واحترام أو بود ، ومردم تمام بلاد روم قراآت را از محضر أو فرامى گرفتند وفراوان از اطلاعات أو در اين زمينه بهره مى بردند .

اما وقتى ابى يزيد اسير شد ابن الجزرى به تيمور لنگ پيوست ولنگ نيز أو را گرامى داشته وقضاء شيراز را بر عهده ء أو نهاد ، ومدتهائى دراز در اين سمت كار مى كرد ، ومردم ودانشجويان و