مصحف رخساره ء أو را سجاوندى كنم بارى محمد بن طيفور از آنرو كه از مردم سجاوند ، يكى از نواحى ( خواف ) خراسان بوده به ( سجاوندى ) شهرت يافت ، وآثاري بدو منسوب است كه از آنجمله اند : ( علل القراءات ) در چند مجلد ، ( عين المعاني في تفسير السبع المثانى ) و ( الوقف والابتداء ) كه گويا آنرا به چند گونه نگاشته است .

وما گزارشى درباره ء آنها ياد مى كنيم : # ت : سده ء ٧ ه‌ .

ق .

مقدمة يادآور مى شويم : قارى قرآن قهرا به علت كوتاهى نفس ناگزير است به تنفس روى آورد ، واين كار از رهگذر وقف در قرائت امكان پذير مى باشد .

بنابراين بايد بداند كه در كجا سكوت ووقف كند واز كجا آغاز نمايد ويا وصل كند كه اشكال وخللي در قرائت أو از نظر معنى آيات به هم نرسد ، ودر مستمع قرآن شبهه پديد نيايد ، وچنانكه در روايات آمده است ترتيل در آيه ( .

ورتل القرآن ترتيلا ) بدين معنى است كه حروف قرآن كريم درست اداء شوند ومواضع وقوف ويا وصل رعايت گردند .

بنابراين شناخت وقف وابتداء ، از فروع علم قرائت به شمار است وآنچنان از اهميت برخوردار است كه مشايخ قرائت از ديرباز صرفا بهكسانى اجازه ء إقراء اعطاء مى كردند كه از مواضع وقف در قرائت قرآن كريم مطلع باشند .

از قدماء ، بزرگانى درباره ء وقوف قرآن آثارى تدوين كردند كه مى توان از حمزه بن حبيب زيات ، فراء ، خلف ، ابن سعدان ، ضرار بن صرد ، أبو عمرو دورى ، هشام بن عبد الله ، أبو عبد الرحمن يزيدي ، ابن الانباري ، جعدى ، أبو ايوب سليمان بن يحى ضبى نام برد كه در ( الفهرست ) ابن النديم از آنها به عنوان مؤلفان كتاب وقف وابتداء در قرآن كريم ذكرى به ميان آمده است .

سيوطى مى گويد : اصل روائي وقف وابتداء حديثى است كه نحاس آنرا آورده است .

چلبى قريب به پنجاه كتاب در ( وقف وابتداء ) ومشابه آن را شناسانده ، ولى جامع ترين كتاب براى تاريخ اين شعبه از علم قرائت ، كتاب ( النشر في القراءات العشر ) مى باشد .

براى شناختن مواضعي كه بايد در آن مواضع وقف كرد ويا بايد به وصل قرائت نمود دانشمندان علائم ونشانه هائى وضع كردند ، ومى گويند : سجاوندى نخستين كسى است كه