کشاف الفهارس - حجتی، محمدباقر - الصفحة ١٣٩
ب .
مكه : عبد الله بن كثير ( م ١٢٠ ه .
ق ) ، حميد بن قيس اعرج ( م ١٣٠ ه .
ق ) ، ومحمد بن محيصن ( م ١٢٣ ه .
ق ) .
ج .
كوفه : يحيى بن وثاب ( م ١٠ ه .
ق ) ، عاصم بن ابى النجود ( م ١٢٩ ه .
ق ) ، سليمان اعمش ( م ١٤٨ ه .
ق ) ، حمزة بن حبيب زيات ( م ١٥٦ ه .
ق ) ، وكسائي ( م ١٨٠ ه .
ق ) .
د .
بصره : عبد الله ابن ابى اسحاق ( م ١٢٩ ه .
ق ) ، عيسى بن عمر ثقفي ( م ١٤٩ ه .
ق ) ، أبو عمرو بن علاء ( م ١٥٤ ه .
ق ) ، عاصم جحدرى ( م ١٢٨ ه .
ق ) ، ويعقوب حضرمى ( م ٢٠٥ ه .
ق ) ( ١ ) .
ه .
شام : عبد الله بن عامر ( م ١١٨ ه .
ق ) ، عطية بن قيس كلابي ( م ١٢١ ه .
ق ) ، اسماعيل بن عبد الله بن مهاجر ، - يحيى بن حارث ذمارى ( م ١٤٥ ه .
ق ) ، وشريح بن يزيد حضرمى ( م ٢٠٣ ه .
ق ) .
تخصص اين قراء وامثال آنها در قرائت وسرمايه گذارى آنها از لحاظ وقت در فراگرفتن قرائت ، مصالح لازم را براى بنيانگذارى ( علم قراآت ) وتدوين آن غنى ساخت .
اين مرحله از اواخر قرن اول واوائل قرن دوم آغاز مى شود .
مرحله ء يازدهم اين مرحله را بايد شروع كار تأليف وتدوين در قراآت دانست .
ميان مورخين درباره ء نخستين كسى كه كتابي درقراآت تأليف كرد اختلاف نظر وجود دارد .
اكثر بر اين اعتقادند كه أبو عبيد قاسم بن سلام ( م ٢٢٤ ه .
ق ) نخستين كتاب را درقراآت تدوين كرد ، اما ابن الجزرى در كتاب غاية النهاية بر آنست كه اولين مدون كتاب قراآت أبو حاتم سجستاني ( م ٢٢٥ ه .
ق ) مى باشد .
سيدحسن صدر در كتاب تأسيس الشيعة مى نويسد : بايد ابان بن تغلب را نخستين مؤلف كتاب قراآت دانست .
بعضى را اعتقاد بر آنست كه اولين كسى كه كتاب در قراآت تأليف كرد يحيى بن يعمر ( م ٩٠ ه .
ق ) مى باشد .
آنگاه پس از أو كتابهايى در قراآت پى درپى تأليف شد .
فهرست زير - به ترتيب تاريخ وفات - شامل نامهاى كسانى است كه تا زمان ابن مجاهد آثارى را در قراآت تدوين كردند :١ .
يحيى بن يعمر ( م ٩٠ ه .
ق ) ، يحيى بن يعمر در ( واسط ) ، كتابي در قراآت تأليف نمود وروايات مربوط به اختلاف را در آنچه موافق رسم الخط عثماني بود در اين كتاب گردآورد ، ومردم نيز تا زماني كه ابن مجاهد كتابي را درباره ء قراآت تأليف كرد به كتاب يحيى بن يعمر در قرائت عمل مى كردند ( ٢ ) .
٢ .ابان بن تغلب كوفى ( م ١٤١ ه .
ق ) ، نخستين نويسنده ء كتاب قراآت است ، زيرا ابن النديم مى نويسد : ابان
١ .النشر ١ / ٨ و ٩ .
٢ .مقدمتان في علوم القرآن ، ص ٢٧٥ .