اين روايات از باب نمونه ذكر شدند؛ زيرا اين گونه احاديث در زمينه مورد بحث بسيار فراوان است كه قسمتى از آنها در كتاب العلم كافى، وافى و بحار الأنوار آمده است.

مقدمه دوم

احكام دين اسلام هميشگى است و اختصاص به زمان خاصّى ندارد. پس اين احكام در حكومت اسلامى بايد ملاك عمل قرار گيرند و درستى اين ادّعا بسيار روشن است؛ زيرا اوّلاً، مقتضاى ظاهر ادلّه احكام در هر دين اين است كه تا آن دين برپاست، احكام آن نيز باقى است و اگر حكمى اختصاص به زمان خاصى داشته باشد، نياز به بيان دارد. از ادله‌اى كه احكام دين يهود و نصارا و ساير اديان را بيان مى‌كنند، فهميده مى‌شود كه احكامشان دائمى است و اختصاص به زمان خاصى ندارد و آيين اسلام نيز مادامى كه برپاست، ظواهر ادلّه احكامش مى‌رساندكه احكام آن همچنان معتبر و به قوّت خود باقى است.

به علاوه، روايات معصومان نيز حكايت از ابديت دين اسلام و احكام آن تا روز قيامت دارد؛ مثلاً در صحيحه زراره از امام صادق (ع) آمده است:

سألت أبا عبداللّه‌ (ع) عن الحلال و الحرام، فقال: حلال محمد (ص) حلال أبداً إلى يوم القيامة و حرامه حرام أبداً إلى يوم القيامة لايكون غيره و لايجيء غيره، وقال على(ع): ما أحدٌ ابتدع بدعة إلاّ ترك بهاسنّة. (١٨)

دلالت عبارت امام (ع) بر جاودانگى احكام اسلام روشن است و شكّى نيست

(١٨) اصول كافى، ج١، كتاب فضل علم، باب البدع، ص٥٨، ح١٩.