سيطره وجودى و مالكيتى ندارد، پس اين حق بالاستقلال براى هيچ كس ديگر نيست، مگر آنكه از ناحيه خداوند متعال به كسى چنين حقى اعطا شود كه در اين صورت، اطاعت اين شخص نيز لازم است و در واقع اطاعت او بالواسطه، اطاعت خداوند است. از طرف ديگر، چون همه انسان‌ها مخلوق و مملوك خدايند، بر آنان نيز لازم است از دستورهاى او سرنپيچند كه اگر سرپيچى كردند، مستحقّ مجازاتند.

مطالب مذكور در قرآن شريف و اخبار معصومان(ع) نيز به طور مكرّر و واضح ذكر شده است كه از باب نمونه به چند آيه اكتفا مى‌شود:

ـ { بديع السماوات و الارض أنّى يكون له ولدٌ و لم تكن له صاحبةٌ و خلق كلّ شيء و هو بكلّ شيء عليمٌ ذلكم اللّه‌ُ ربكم لا إله إلاّ هو خالق كل شيء فاعبدوه و هو على كلّ شيء وكيل } . (٢)

ـ { قل اللّه‌ خالق كلّ شيء و هو الواحد القهار } . (٣)

ـ { اللّه‌ خالق كلّ شيء و هو على كلّ شيء وكيل } . (٤)

ـ { قل أغيرَ اللّه‌ أبغي ربّاً و هو ربّ كلّ شيء } . (٥)

همان گونه كه ملاحظه مى‌شود، در هر چهار آيه اول، خداوند خالق تمام چيزها معرفى شده است؛ چرا كه آفرينش همه چيز از او و پيدايش همه چيز وابسته به اوست. جمله «و هو على كلّ شيء وكيل»، واگذار بودن قهرى امور همه چيز را به او مى‌رساند كه همان وابستگى اشياء به ذات اقدسش در بقا و در مقام پرورش است و به طور صريح در جمله «و هو ربّ كلّ شيء» اين معنا ذكر شده است كه

(٢) سوره انعام، آيات ١٠١ ـ ١٠٢.
(٣) سوره رعد، آيه ١٦.
(٤) سوره زمر، آيه ٦٢.
(٥) سوره انعام، آيه ١٦٤.