و برخى نيز در صورت وجود مرد و زن براى امر حضانت، زن را مقدم بر مرد مى‌دانند و در مقام تعليل فرموده‌اند: زن به تربيت فرزند مناسب‌تر و براى مصلحت طفل خصوصاً اگر دختر باشد شايسته‌تر است. (٢٦)

همچنين در بعضى از روايات، همين تكوينى و فطرى بودن كار مادر در گرفتن حضانت فرزند خود، مورد استناد واقع شده است و حضرت آن را تقرير فرموده؛ چنان كه در حديث نبوى از طريق عامه آمده است:

«ان امرأة جاءت إلى رسول اللّه‌ فقالت: إن ابني هذا كان بطني له وعاء و ثديي له سقاء و حجري له حواء و ان أباه طلّقني و أراد أن ينتزعه منّى، فقال: أنت أحق به مالم تنكحي.» (٢٧)

(٢٦) مسالك الافهام، مؤسسة المعارف الاسلاميه، ج٨، ص ٤٣٢.
(٢٧) شيخ طوسى، المبسوط، المكتبة المرتضوية، ١٣٨٧، ج ٦، ص ٣٩ ، الخلاف، مؤسسة النشر الاسلامي، ج ٥، ص ١٣٣؛ ابن فهدالحلى، المهذب البارع، جامعة المدرسين، ١٤١١، ج ٣، ص ٤٢٩؛ شهيد ثانى، مسالك الافهام، مؤسسة المعارف الاسلامية،١٤١٦، ج ٨، ص ٤٢٤؛ محقق بحرانى، الحدائق الناضرة، ج ٢٥، ص ٩٢؛ جواهرالكلام، ج ٣١، ص ٢٩٠؛ سنن ابى داود، دارالفكر، بيروت، ج ١، ص ٥٠٨، ح ٢٢٧٦؛ سنن الدارقطنى، ج٣، ص٣٠٥، ح ٢٢٠؛ البيهقى (وفات ٤٥٨هـ) السنن الكبرى. تمسك به تكوينى و فطرى بودن اين امر در بعضى ديگر از نقل‌ها نيز به چشم مى‌خورد؛ چنان كه سيد مرتضى در امالى آورده است: «گفته شده كه زن ابوالاسود شكايت او را در باره فرزندش به نزد زياد برد و گفت: اى امير، اين مرد مى‌خواهد فرزندم را از من بگيرد و حال آنكه شكمم براى او ظرفى و سينه‌ام مشكى و دامنم محل پرورش او بود. ابوالاسود گفت: اين گونه مى‌خواهى پسرم را از من بگيرى؟ به خدا قسم، من او را حمل كردم، قبل از آنكه تو او را حمل كنى و قرارش دادم، پيش از آنكه تو قرار دهى. زن گفت: اين دو يكى نيستند: تو او را در حالى كه سبك بود، حمل كردى و من آن گاه كه سنگين بود. تو او را از روى شهوت قرار دادى، ولى من از روى ناراحتى و سختى بر زمين گذاردم. زياد به آن مرد گفت: اين زنى عاقل است. اى ابوالاسود، پسرش را به او بده (الامالى، مكتبة آيت اللّه‌ مرعشى، قم، ج١، ص ٢١٤).