فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٣١ - ماهيت حضانت و تعيين صاحبان آن (٢) رسول مزروعى

خداوند عزّ و جلّ از اينكه زن به مرد ضرر بزند و مرد به زن ضرر بزند نهى كرده است.

٢. محمدبن يعقوب، از محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمدبن اسماعيل و حسين بن سعيد، همه از محمدبن فضيل، از ابى صباح كنانى، از امام صادق (ع) كه گفت: از ايشان در باره اين فرمايش الهى كه: «نبايد مادر به سبب فرزندش ضرر ببيند و پدر نيز نبايد به سبب فرزندش ضرر ببيند» پرسيدم، فرمودند:

كانت المراضع ممّا تدفع أحداهنّ الرجل إذا أراد الجماع تقول: لا ادعك إنى أخاف أن أحبل فاقتل ولدي هذا الذى ارضعه و كان الرجل تدعوه المرأة فيقول: أخاف أن أجامعك فاقتل ولدي فيدعها ولم يجامعها فنهى اللّه‌ عزّوجلّ عن ذلك أن يضارّ الرجل المرأة و المرأة الرجل؛ (١٠)

آن هنگام كه مرد به قصد جماع به نزد زنان شيرده مى‌رود، زن مى‌گويد: نمى‌گذارم؛ زيرا مى‌ترسم باردار شوم و سبب قتل فرزند شير خوارم گردم. مرد نيز آن هنگام كه زن او را به جماع مى‌خواند، مى‌گويد: مى‌ترسم با تو جماع كنم و سبب مرگ فرزندم شوم. پس او را رها مى‌كند و با او جماع نمى‌كند. پس خداوند نهى فرمود از اينكه مرد به زن يا زن به مرد زياد برساند.

٣. از جميل بن دراج نقل شده است: از امام صادق (ع) از اين فرمايش الهى پرسيدم: «نبايد مادر به سبب فرزندش ضرر ببيند و پدر نيز نبايد به سبب فرزندش ضرر ببيند»، فرمودند: جماع. (١١)

چنان كه ملاحظه مى‌شود، بنابر تفسير معصوم بحث محورى در اين آيه، تأكيد بر حفظ حق پدر و مادر است كه ممكن است به جهت وجود كودك مورد