٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٩٠ - سه مسئله پيرامون شهادت آیة الله رضا استادى

برخى روايات مطلق عبارت‌اند از:

١. «داود بن سرحان عن أبي عبداللّه‌(ع): لا يأب الشهداء أن تجيب حين تدعى قبل الكتاب؛ (١٨)

امام صادق (ع) مى‌فرمايد: شاهدان از پاسخ به دعوت براى شهادت دادن، ابا نكنند، قبل از نوشتن».

٢. «أبي الصباح عن أبي عبداللّه‌:... لاينبغي لأحد إذا دعي إلى شهادة يشهد عليها (ليشهد عليها) أن يقول لا أشهد لكم (عليها)؛ (١٩)

روا نيست براى هيچ كس كه هرگاه براى شهادت بر چيزى كه شاهدش بوده، فراخوانده شود، بگويد شهادت نمى‌دهم».

٣. «عن محمد بن فضيل عن أبي الحسن (ع):... إذا دعاك الرجل لتشهد له على دين أو حق، لم ينبغ لك أن تقاعس عنه؛ (٢٠)

امام كاظم (ع) فرمود: هرگاه فردى تو را براى اداى شهادت بر دين يا حقى فراخواند، سزاوار نيست كه آن را به تأخير بيندازى».

٤. «عن سماعة، قال: سألته عن شهادة الوالد لولده و الولد لوالده و الأخ لأخيه، قال: نعم... ؛ (٢١)

سماعه مى‌گويد: از امام در مورد شهادت پدر براى فرزند و فرزند براى پدر و برادر براى برادر پرسيدم. امام فرمود: بله [مى‌شود]... .

٥. «عن الحلبي، قال: قال أبو عبداللّه‌ (ع): تجوز شهادة الولد لوالده و الوالد لولده و الأخ لأخيه؛ (٢٢)


(١٨) الكافى، ج٧، ص ٣٧٨؛ تهذيب الأحكام، ج٦، ص ٢٧٥.
(١٩) الكافى، ج٧، ص ٣٧٩؛ تهذيب الأحكام، ج٦، ص ٢٧٦.
(٢٠) تهذيب الاحكام، ج٦، ص ٣١٢.
(٢١) تهذيب الاحكام، ج٦، ص ٢٤٨.
(٢٢) الكافى، ج٧، ص ٣٩٣.