بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٣ - مروري بر نکوهش بدعت در پاره اي گزيده هاي نهج البلاغه

جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَاللهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ؛[١] آيا کسي که بناي خود را بر پروای از خدا و خشنودي او بنياد نهاده بهتر است يا آنكه بناي خويش را بر لبة پرتگاهي سست و فروريختني بنياد نهاده، پس او را به آتش دوزخ دراندازد؟ و خدا مردم ستمکار را راه ننمايد.

چنين انسان نادان و جهالت‌پيشه‌اي که گرفتار هوس است و هواي مطرح کردن خود را در سر مي‌پروراند، با ابراز پي‌در‌پي آرا و نظريات سست و بي‌پايه‌اش، پلشتي‌ها و آلودگي‌ها را بر پشت خود حمل مي‌كند و از جايي به جاي ديگر مي‌برد. او که از باورها و آموزه‌هاي اصيل، ثابت و ماندگار وحياني ‌بهره‌اي ندارد، در پي آن است که سخنان پراکنده و بي‌ارتباط با دين را در کنار هم نهد و به خيال خودْ دين را به مردم معرفي کند.

حضرت در خطبة ١٧٦ در باب ثبات، استمرار احکام الاهي و تغييرناپذيري آنها و نيز نهي از انحراف و بدعت در دين مي‌فرمايند:

وَ اعْلَمُوا عِبَادَ اللهِ أَنَّ الْمُؤْمِنَ يَسْتَحِلُّ الْعَامَ مَا اسْتَحَلَّ عَاماً أَوَّلَ، وَ يُحَرِّمُ الْعَامَ مَا حَرَّمَ عَاماً أَوَّلَ، وَ أَنَّ مَا أَحْدَثَ النَّاسُ لَا يُحِلُّ لَكُمْ شَيْئاً مِمَّا حُرِّمَ عَلَيْكُمْ، وَ لٰـكِنَّ الْحَلَالَ مَا أَحَلَّ اللهُ، وَ الْحَرَامَ مَا حَرَّمَ اللهُ... فَإِنَّ النَّاسَ رَجُلَانِ مُتَّبِعٌ شِرْعَةً، وَ مُبْتَدِعٌ بِدْعَةً، لَيْسَ مَعَهُ مِنَ اللهِ سُبْحَانَهُ بُرْهَانُ سُنَّةٍ وَ لَا ضِيَاءُ حُجَّةٍ؛ بدانيد اي بندگان خدا، مؤمن (در پيوند با حلال و حرام خدا در نوسان نباشد.) آنچه را اکنون حلال مي‌شمارد که سال نخست حلال مي‌شمرده است، و امسال حرام مي‌داند چيزي را که سال اول نيز حرام مي‌دانست. بي‌ترديد آنچه مردم پديد آورند و بدعت‌هايي که گذارند، براي شما حرام‌هاي الاهي را حلال نکند. حلال همان است که خداوند