هدايت خويش محروم ساخته است، و چون به افکار و آراي پوچ خود تکيه دارند، ايشان را به خودشان وانهاده است. نشانة بي‌اعتنايي و بي‌توجهي خداوند به چنين کساني اين است که آنان از راه راست که انسان را به قرب خداوند نايل مي‌سازد روي برمي‌تابند و بدون راهنما در مسير پرفراز و نشيب زندگي گام برمي‌دارند. طبيعي است کسي که از راهنمايي حاملان علوم الاهي و مفسران وحي و پيشوايان معصوم محروم ماند و آنان زواياي دين و قوانين و آموزه‌هاي شريعت را به او ننمايند، هلاک مي‌شود.

ما در همة مراحل و شئون زندگي خود نيازمند کمک و ياري خداونديم و اگر او ما را از عنايات، کمک‌ها و هدايت خويش محروم سازد قطعاً شکست مي‌خوريم. بدون هدايت الاهي نمي‌توان به سرمنزل مقصود رسيد و کسي که از اين هدايت محروم گردد، به انحراف از حق و گمراهي گرفتار مي‌شود. هيچ‌کس خود نمي‌تواند به مسير حق و سعادت راه يابد،‌ و هدايت بندگان و حتي انبيا از طرف خداوند صورت مي‌پذيرد؛ با اين تفاوت که خداوند انبيا را بدون واسطه هدايت مي‌کند، و هدايت مردم توسط وحي، پيامبران و جانشينان آنان که در مکتب ايشان پرورش يافته‌اند صورت مي‌گيرد.

سخناني که به کلام خدا، پيامبر(صلى الله عليه وآله) و امامان معصوم(عليهم السلام) مستند نيستند، فاقد اعتبار و حجيت‌اند. البته استناد سخن به خداوند و امامان معصوم گاه قطعي است، و آن در صورتي است که کلام مورد استناد از نظر سند و دلالت قطعي باشد، و گاه ظني است، و آن در صورتي است که سند يا دلالتشان و يا هر‌دو قطعي نباشد. طالبان هدايت و نيل به حق و سعادت، بايد با کساني که با کلمات خدا و اولياي خدا انس دارند و عمر خود را براي فهم و درک آنها سپري کرده‌اند ارتباط داشته باشند و معلومات و معارف صحيح را از آنان فراگيرند تا از آفات علم در امان مانند و به مسير صحيح هدايت رهنمون شوند:

إِنْ دُعِيَ إِلَى حَرْثِ الدُّنْيَا عَمِلَ وَ إِنْ دُعِيَ إِلَى حَرْثِ الْآخِرَةِ كَسِلَ. كَأَنَّ مَا عَمِلَ لَهُ وَاجِبٌ عَلَيْهِ وَ كَأَنَّ مَا وَنَى فِيهِ سَاقِطٌ عَنْهُ.