ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٥٨ - ٢ - افعال و انواع و قسمتي از احكام حج - مبني بر ده آيه

اين معرفت و شناسايى آن روز به نام « عرفه » ناميده شد .
٤ - آيهء ١٩٩ ، از سورهء بقره * ( ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ - النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا الله إِنَّ الله غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * .
گفته شده كه : معمول چنان بوده است كه قريش و خلفاء ايشان كه به ايشان « حمس » گفته مىشده به واسطهء تكبر و خودپسندى با سائر عرب در عرفات توقف نمىكرده‌اند و توقف خود را در « مزدلفه » قرار مىداده و اين را براى خود بلندى و امتيازى بر ديگران قرار مىداده و مىگفته‌اند « ما اهل حرم خدا هستيم از آنجا خارج نمىشويم » . در اين آيه به قولى به ايشان امر شده كه بايد با سائر عرب موافقت و در عرفات توقف كنند و به قولى ديگر مراد از ( ناس ) ساير عرب نيست بلكه مراد حضرت ابراهيم است و بنا بر اين توقف در عرفات وجوبش صريحتر مىباشد .
٥ - آيات ٢٠٠ و ٢٠١ و ٢٠٢ ، از سورهء بقره * ( فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا الله كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَما لَه فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النَّارِ ، أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَالله سَرِيعُ الْحِسابِ ) * .
از اين آيه مهم بودن « ذكر » در همه جا و همه وقت ، بويژه در امكنهء منيفه و ازمنهء شريفه ، استفاده شده .
٦ - آيهء ١٢٥ ، از سورهء بقره * ( وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ ) *