علاقه مندی به تحکیم روابط فرانسه با اعراب به خصوص با عراق؛ در پیش گرفتن سیاستی بر خلاف انتظار؛ دوری جستن از روابط صمیمانه با اسرائیل؛ انتخاب عربستان برای داشتن نقش محوری در خاورمیانه و پشتیبانی از طرح صلح خاورمیانه یی این کشور؛ بهبود روابط سیاسی با لیبی؛ نارضایتی این کشور از عقب نشینی عراق از برخی سرزمین های اشغال شده ی ایران؛ پشتیبانی مالی و تسلیحاتی از عراق برای افزایش قدرت این کشور در مقابل ایران؛ ایجاد تغییراتی در نگاه سنتی عراق به امور خاورمیانه به خصوص گرایش به مصر و مخالفت نکردن این کشور با گفت و گوهای صلح بین اعراب و اسرائیل.[١]

«در چهارم ماه مه ١٩٨١ که فرانسوا میتران رهبر حزب سوسیالیست فرانسه به ریاست جمهوری انتخاب شد، انتظار می رفت که در سیاست های خارجی فرانسه به خصوص با توجه به خاورمیانه تغییرات عمده یی پیدا شود. رئیس جمهور سوسیالیست فرانسه از مدت ها پیش به دوستی با اسرائیل و مخالفت با سیاست های طرف دار اعراب فرانسه شناخته شده بود. آقای میتران بر خلاف سلف خود آقای ژیسکار دستن فعالانه از پیمان صلح کمپ دیوید بین اسرائیل و مصر پشتیبانی می کرد و نسبت به سازمان آزادی بخش فلسطین به عنوان تنها نماینده ی مردم فلسطین نظر خوشی نداشت. آقای میتران همچنین از دوستان نزدیک آقای شیمون پرز رهبر حزب کارگر اسرائیل بوده و بارها به اسرائیل رفته بود. در دوره ی مبارزات انتخاباتی در فرانسه، مسئله ی خاورمیانه مکرراً مطرح شده که از آن جمله انتقادات کاندیدای حزب سوسیالیست از سیاست دولت ژیستکار دستن مبنی بر فروش اسلحه به اعراب؛ هم کاری های فرانسه با عراق در زمینه ی برنامه های اتمی و تیرگی روابط دیپلماتیک با اسرائیل و به طور کلی علاقه ی دولت فرانسه به توسعه ی روابط با کشورهای عربی بود. انتقادات میتران از سیاست های ژیسکار دستن در مورد خاورمیانه و سایر زمینه ها نه مبنی بر واقع بینی، بلکه به طور عمده مبنی بر عوامل اخلاقی و افراطی و منعکس کننده ی این واقعیت بود که سیوسیالیست های فرانسه مدت ٢٣ سال سیاست های خود را در خلأ و در مخالفت با اقدامات محافظه کارها شکل داده بودند، ولی این نتیجه گیری که احساسات شخصی و طرف دار اسرائیل آقای میتران باعث خواهد شد که دولت جدید فرانسه سیاست های طرف دار اسرائیل اتخاذ کند، اشتباه درباره ی یک استاد مبهم گویی بود که بقایش در سیاست مدیون احساساتش نبوده است.

فروش اسلحه ی فرانسه به کشورهای عربی همان طورکه در مبارزات انتخاباتی وعده داده شده بود مورد بررسی قرار گرفت، ولی صدور اسلحه به هیچ یک از این کشورها کاهش پیدا

[١] مأخذ ١٦، صص ١٩ - ١١.