دسترسی به اهداف در عمق این لشکر بر واگذاری حداقل ٧٠ دستگاه نفربر و هلی برن ٢ گردان نیروی زبده برای انتقال سریع به پل غزیله تأکید شد. در اجرای این مأموریت تأمین جناح راست (شمال) این لشکر یعنی شمال المشرح تا هورالسناف به لشکر٤١ ثارالله(ع) و تأمین جناح چپ آن نیز به لشکر٧ ولی عصر(عج) واگذار شد.

پس از این تصمیم، زمان اجرای عملیات ١٦ بهمن ١٣٦١ تعیین شد و با توجه به تقارن آن با دهه ی فجر نام "والفجر" برای عملیات انتخاب شد. هماهنگی بین یگان ها در حین اجرای عملیات؛ اجرای طرح تقسیم ١٠٠٠ کمپرسی؛ اعلام آماده باش صددرصد از صبح روز ١٦ بهمن؛ هماهنگی با نیروی هوایی و هوانیروز؛ دعوت از برخی مسئولان برای حضور در اتاق فرماندهی عملیات، مهم ترین تصمیمات در آستانه ی عملیات بود.

گفتنی است که محدودیت در انتقال لودر و بولدوزر به منطقه، باعث شد عملیات با ٢٤ ساعت تعویق در ١٧ بهمن ١٣٦١ اجرا شود.

ث) شرح عملیات

شب اول

با اعلام رمز عملیات در ساعت ٢١:٣٠، پنج تیپ (تیپ١ لشکر٨ نجف و تیپ٣٥ امام حسن(ع) در جنوب پاسگاه صفریه و تیپ١ لشکر٣١ عاشورا، تیپ عمار لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) و تیپ جوادالائمه از لشکر٥ نصر) در حد فاصل پاسگاه های رشیده تا طاوسیه عملیات را آغاز کردند و نیم ساعت بعد درگیری ها با کمین های فراوان عراقی آغاز شد.

پس از عبور از کمین ها که نسبتاً با دشواری انجام شد، تا ساعت ٢٤ نیروهای خط شکن بدون مواجهه ی جدی با نیروهای دشمن از اولین کانال[١] پدافندی عراق عبور کردند. رده های متعدد موانع، انواع سیم خاردار و میدان های مین در غرب کانال اول باعث کندی حرکت شد، طوری که تلاش برای عبور از این موانع که تا ٢٢ ردیف را شامل می شد و رسیدن نه چندان منظم به کانال دوم تا ساعت ٣ صبح طول کشید.

عراق که از این پس از مسیر اصلی تک آگاه شده بود، از درگیر کردن نیروهای خط

[١] عراق در منطقه ی عملیاتی والفجر مقدماتی، ٣ کانال سراسری و موازی موسوم به کانال اول، کانال دوم و کانال کشاورزی احداث کرده بود. کانال اول و دوم به فاصله ی یک کیلومتر از یک دیگر و دارای عرض حدود ٥ متر و عمق بیش از ٢ متر بودند و از جاده ی چزابه به غزیله آغاز شده و تا شهرک طیب ادامه داشت. عراق درون این کانال را با سیم خاردار و مین های نامنظم مسلح کرده بود. کانال کشاورزی که کانال قدیمی و در دو طرف آن خاکریز احداث شده بود از شمال منطقه ی کمیت در عراق (از رودخانه ی دجله) آغاز شده و پس از ٢٠ کیلومتر به هورالهویزه وصل می شد. عرض کانال ١٠ متر و عمق آن ٥ متر بود. پس کانال ها به هم راه میادین مین و رده های مختلف سیم خاردار اصلی رده ی پدافندی ارتش عراق در مقابل نیروهای ایرانی بود.