«هم زمان با حمله ی جدید ایران علیه عراق، بررسی امریکایی ها حاکی از این است که نیروهای زمینی ایران که زمانی فلج بودند اکنون اساساً در شکل جنگی خوبی قرار دارند.

اولین نگاه جدی غرب به ارتش ایران از زمان سقوط شاه در سال ١٩٧٩، حاکی از آن است که موفقیت اخیر رژیم در جبهه ی جنگ نشان گر استحکام سیاسی تهران است و هیچ گونه نقش سیاسی برای ارتش حداقل تا زمان مرگ آیت الله خمینی پیش بینی نمی شود.»

ویلیام اف هیکمن افسر نیروی دریایی امریکا و نویسنده ی این گزارش، عقیده دارد که: «پاک سازی در ارتش ایران به آن اندازه که ناظران خارجی فکر می کردند وسیع نبوده است و هدف تداوم در حکومت اسلامی - که در غرب به خوبی درک نشده - این نیست که [جمهوری اسلامی] ارتش شاه را منحل سازد، بلکه می خواهد آن را دوباره در قالبی اسلامی شکل دهد و نتیجه ی این کار هم موفقیت آمیز بوده است. قسمت اعظم این موفقیت مدیون تهاجم عراق در سپتامبر ١٩٨٠ می باشد، چراکه ارتش ایرانیان که زمانی کاملاً وابسته به سلاح ها و کارشناسان امریکایی بود، اکنون به عنوان یک ماشین جنگی اسلامی کارامد دوباره تولد یافته است. حال، [این که] آیا این سربازان اجازه خواهند یافت که پس از جنگ حیثیت جدیدشان را حفظ کنند یا نه، نکته ی مبهمی است.

موضوع مهمی را که صدام حسین، رئیس جمهور عراق دست کم گرفته بود، حمیّت اسلامی جدیدی بود که مسلمانان دین دار و همچنین حس ملی گرایی ایرانیانی [را] که انگیزه های مذهبی کم تری دارند، برانگیخت.»

نویسنده، دو مرحله ی مشخص پاک سازی های انقلابی را این گونه توضیح می دهد: «مرحله ی نخست از فوریه تا سپتامبر ١٩٧٩ به طول کشید و محدود به افسران ارشد نیروهای سه گانه و نیروهای امنیتی داخلی شاه بود و تنها ٨٥ تن از ٤٠٤ نفری که اعدام شدند از پرسنل نظامی بودند.

دومین پاک سازی که از سپتامبر ١٩٧٩ آغاز شد و حدود یک سال ادامه داشت، وسیع تر بود. در این پاک سازی نیروهای هوایی و دریایی نسبتاً دست نخورده باقی ماندند، اما ارتش [نیروی زمینی] در حدود ١٠ هزار تن را در این پاک سازی ها از دست داد که اغلب آن ها افسر بودند.

برخلاف این تفکر که پاسداران متعصب انقلاب جای گزین ارتش تلفات داده شده اند، این پاک سازی ها، افسران کافی برای یک ارتش منظم کوچک تر که تهران به دنبال آن بود، باقی گذاشت. هم زمان، آیت الله ها، با ایجاد شوراهای انقلاب (دوایر سیاسی - ایدئولوژیک) در پایگاه های نظامی و به حرکت درآوردن پاسداران انقلاب به عنوان "نیروی رقیب ارتش" کنترل خود را بسط دادند و وسعت بخشیدند و رقابت های ایجادشده در سلسله مراتب