پس از اجرای دو عملیات پیروز "مسلم بن عقیل" در منطقه ی غرب سومار (٩ مهر ١٣٦١) و عملیات "محرم" در جنوب شرقی دهلران در عین خوش، تصرف شهر "العماره" مورد توافق و در دستور کار فرماندهان ارتش و سپاه پاسداران قرار گرفت[١] و برگزاری جلسات طرح ریزی برای تصرف این شهر آغاز شد.[٢]

منطقه ی عملیاتی والفجر مقدماتی در حقیقت یک خشکی کاسه یی شکل در خاک عراق است که از شمال غربی تا جنوب غربی در هورالهویزه و شعبات آن محصور بوده و در منطقه ی مرزی ایران و عراق بین فکه تا چزابه قرار دارد. پل غزیله[٣] در نزدیکی شهر حلفائیه، بهترین راه ارتباطی این منطقه و عقبه ی حداقل ٢ لشکر عراق بود.

بر اساس این توافق و مذاکرات فشرده یی که در چندین جلسه بین فرماندهان ارتش و سپاه انجام شد، سرانجام مقرر شد دو قرارگاه نجف و کربلا در منطقه یی مرزی در حد فاصل فکه و هورالعظیم با هدف آزادسازی العماره عملیات آفندی را در دو مرحله اجرا کنند.

ب) مراحل عملیات

در مرحله ی اول قرارگاه نجف در شمال و قرارگاه کربلا در جنوب مأموریت یافتند با ایجاد شکاف در مواضع عراقی ها نفوذ و پس از پیشروی در عمق منطقه و عبور از پل غزیله شهر حلفائیه را تصرف کنند که در این مرحله قرارگاه کربلا عهده دار تلاش اصلی بود.

در مرحله ی دوم، مجدداً قرارگاه کربلا مأموریت داشت تک را ادامه داده، شهر العماره را با اجرای یک مانور احاطه یی، تصرف و تأمین کند. تثبیت و تحکیم مواضع تصرف شده و پدافند آن نیز بر عهده ی قرارگاه نجف قرار گرفت. (روزشمار ١/١٠/١٣٦١)

پ) سازمان رزم

سازمان پیش بینی شده در این عملیات شامل یگان های زیر بود:

سپاه پاسداران[٤]

قرارگاه کربلا شامل:

[١] عملیات محدود هم زمان در ارتفاعات "چیلات" در شرق شهر علی غربی هم به عنوان تلاش فرعی مورد توافق بود.

[٢] از جمله مزیت های نیروهای خودی برای اجرای عملیات در این منطقه، موقعیت دشمن در منطقه عمومی العماره و متکی بودن به پل غزیله و از طرف دیگر موفقیت های به دست آمده در شمال منطقه ی عملیاتی در عملیات محرم بود که طی آن بخشی از زمین های منطقه ی مرزی در سلسله جبال حمرین تصرف شده بود.

[٣] پل غزیله با ٢٠٠ متر طول و ١٥٠٠ متر عرض روی باریکه ی اتصال هورالسناف و هورالعظیم قرار داشت و به دلیل این که عقبه ی حداقل ٢ لشکر عراق به شمار می رفت از موفقیت نظامی ویژه ای برخوردار بود.

[٤] سپاه پاسداران با قسمتی از این سازمان رزم که شامل ١٣ یگان اعم از لشکر و تیپ بود وارد عملیات شد. (محمد درودیان، سیری در جنگ ایران و عراق (خرمشهر تا فاو)، جلد ٢، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، ١٣٧٨، ص ٥٠.