· هر چند این پیشنهاد مورد موافقت قرار نگرفت، اما باعث شکل گیری مباحثی شد که بدون دست یافتن به نتیجه ی مشخص وقت زیادی را به خود اختصاص داد. (روزشمار ١٩/١٠/١٣٦١)

پس از بحث و گفت و گوهای متعدد، ٣ روز بعد (٢٢/١٠/١٣٦١) ارتش موافقت خود را با طرح توافق شده ی قبلی اعلام و از پیشنهاد خود چشم پوشی کرد، اما بر عملیات فریب روی ارتفاعات "چیلات" تأکید کرد.

با گذشت زمان و تکمیل شناسایی ها و جلو رفتن مباحث مانور مشکلات پیش روی عملیات آشکارتر شد. "چگونگی اجرای مانور" عمده ترین مسئله یی بود که مانع رسیدن به یک جمع بندی قاطع درباره ی اجرای عملیات می شد.

به رغم جلساتی که تقریباً هر روز برگزار و در آن به مقوله ی مانور پرداخته می شد، تردید در مورد رسیدن یا نرسیدن نیروهای عمل کننده به اهداف مورد نظر، همچنان بر فضای مباحث سایه افکنده بود و موضوعاتی مانند "عمق زیاد هدف"؛ "یک یا دو مرحله یی شدن عملیات"؛ "پذیرفتن یا نپذیرفتن پیشروی در یک مرحله تا (پل) غزیله" و "بالا رفتن هوشیاری عراق و تقویت هرچه بیش تر منطقه توسط دشمن و تا حدی از بین رفتن اصل غافل گیری" به این تردیدها دامن می زد و در عین حال سایر اقدامات مربوط به پشتیبانی، تدارکات و آماده سازی ها روند معمول خود را طی می کرد (روزشمار ٢٧/١٠/٦١).

پس از دو هفته که این مباحث کماکان ادامه یافت، در ١٦ بهمن ١٣٦١، در جلسه ی مشترک فرماندهان سپاه و ارتش مسئله ی عملیات هم زمان از "ارتفاعات فوقی" از سوی ارتش مجدداً مطرح شد و فرماندهان ارتش در این جلسه بر نظرهای قبلی خود تأکید کردند. در ادامه هرچند جلسه از دست یابی به یک نتیجه ی روشن در موضوع مانور بازماند، اما نقطه ی مشترک در دیدگاه های فرماندهان ارتش و سپاه تردید جدی در رسیدن به العماره بود، لذا خود به خود اظهار نظرها بیش تر معطوف به چگونگی رسیدن به پل غزیله شد. (روزشمار ٦/١١/٦١)

با گذشت یک ماه و نیم از ابلاغ طرح مانور و در حالی که مباحث فشرده ی فرماندهان در مورد مانور به نتیجه ی قطعی نرسیده بود، نهایتاً موضوع با حضور محسن رضایی فرمانده کل سپاه و سرهنگ علی صیاد شیرازی فرمانده نیروی زمینی ارتش در