غنیمی فرد سپس در مورد میزان مبادلات دو کشور اظهار داشت: «تا قبل از انقلاب، میزان مبادلات کالا بین دو کشور بسیار ناچیز بود، به طوری که طی سال ١٣٥٥، ایران حدود ٤٧٨ میلیون ریال کالا از جمهوری دمکراتیک آلمان وارد و حدود ٢٥٠ میلیون ریال کالا به آن کشور صادر کرد.

این واردات طی سال ١٣٥٩ به ٨٨٣,٢ میلیون ریال و در سال ١٣٦٠ به حدود ٦ میلیارد ریال بالغ شد. از سوی دیگر، جمهوری اسلامی ایران در سال ١٣٥٩ بالغ بر ٥/٤ میلیارد ریال و در سال ١٣٦٠ حدود ٤ میلیارد ریال به جمهوری دمکراتیک آلمان صادرات داشته است.»[١]

٦٥

نبود ساختار صحیح اقتصادی، ناگزیر نمودهایی را در تولید در پی خواهد داشت. کمبود گوشت برای مصرف داخلی از آن جمله است که علاوه بر میزان ارز پرداختی برای آن، رفتار کشور فروشنده نیز (نیوزلند) - که ایران از خریداران اصلی گوشت در طول ٩ سال گذشته از آن بوده است - در نوع خود جالب است. گزارش بی بی سی از شیوه ی تعاملات ایران و نیوزلند به این شرح است:

«گزارش رسیده است که ایران از زلاند جدید گوشت وارد می کند و صادرات گوشت زلاند جدید به ایران که به علت عدم پرداخت بهای محموله های گوشت تقریباً متوقف شده بود، بار دیگر از سرگرفته می شود.

به گزارشی که از شهر ولینگتون در زلاند جدید فرستاده شده گوش می دهیم. نیوزلند فقط ٣ میلیون نفر جمعیت دارد، ولی صاحب ٧٠ میلیون گوسفند است. این ملت کوچک بزرگ ترین صادرکننده ی گوشت گوسفند در جهان است، یعنی در حدود ٤٠٠ هزار تن در سال. ایران در یک سال آینده مشتری ١٠٠ هزار تن از این گوشت خواهد بود و اولین بارگیری گوشت برای ایران در ماه آینده (ژانویه) شروع خواهد شد. بر طبق کنتراتی که اداره ی صادرات گوشت نیوزیلند با دولت ایران بسته، این گوشت فقط در مقابل پول نقد به ایران فروخته خواهد شد. قبلاً نیوزیلند نفت از آن کشور دریافت می داشت، اما آن نفت به اروپا فرستاده می شد تا در آن جا توسط تعدادی بانک برای نیوزیلند فروخته شود و قیمتش تحویل دولت نیوزیلند گردد. آن گونه معاملات در نیوزیلند مورد انتقاد شدید قرار گرفت، مخصوصاً به این دلیل که مدت درازی طول می کشید که بانک های اروپایی بتوانند نفت متعلق به نیوزیلند را در اروپا بفروشند و پول آن را تحویل صادرکنندگان گوشت بدهند. ضمناً، در آن زمان، ایران کمبود ارز خارجی داشت، به طوری که حتی یک بار اداره ی صادرات گوشت نیوزیلند از حرکت ٥ کشتی

[١] روزنامه ی کیهان، ٦/١٠/١٣٦١، ص ٢.