اخبار به دست آمده از شنودها حاکی از آن بود که در چنین وضعیتی، عراق با آوردن نیروهای جدیدی از جنوب منطقه اقدام به تقویت جنوب پاسگاه وهب کرده است. بنابراین، بر اساس چنین وضعیتی و پاسخی منفی که فرماندهی کل سپاه در مشورت با سایر فرماندهان در مورد امکان تشکیل خط در پشت جاده ی آسفالت دریافت کرد، نتیجه ی مشورت فرمانده کل با سایر فرماندهان آن بود که امکان تشکیل خط در پشت جاده ی آسفالت مرزی، اندک است. چنین وضعیتی فرماندهی را در بین دو انتخاب قرار داده بود: اول، حفظ زمین های تصرف شده که با ریسک هم راه بود و دوم، حفظ نیروها که جز با عقب نشینی مقدور نبود. به همین دلیل، وی ناگریز برای حفظ نیرو در ساعت ٥:١٠ بامداد خطاب به غلامعلی رشید دستور عقب نشینی را صادر کرد و گفت: «با هماهنگی عقب بیاید.»

رحیم صفوی نیز در تماس با عزیز جعفری (فرمانده قرارگاه نجف) این دستور را ابلاغ کرد،[١] اما برای تأمین جناح راست عملیات در عقب نشینی گفت: «به آرامی عقب بیایید و مجروحین و شهدا را هم بیاورید. البته، اول (یگان های قرارگاه) کربلا کاملاً عقب بیایند، بعد شما عقب نشینی کنید.» به کارگیری امکانات زرهی و مکانیزه؛ بسیج واحد موتوری یگان ها برای عقب آوردن نیروها و اجرای آتش سنگین و مؤثر روی نیروهای عراقی در غرب کانال کشاورزی، از جمله تدابیر قرارگاه خاتم(ص) برای تسهیل در عقب نشینی نیروها بود.

نیروها با دریافت دستور عقب نشینی بدون هماهنگی با جناحین به سمت مواضع اولیه حرکت کردند: نیروهای تیپ عمار (لشکر٢٧ حضرت رسول(ص)) در پناه خاکریز احداثی در جناح راست عملیات عقب نشینی کردند؛[٢] نیروهای تیپ٤٤ قمر بنی هاشم و یک گردان از تیپ٣٥ امام حسن که چندان در عمق منطقه پیشروی نکرده بودند، بدون

[١] در این مرحله از عملیات، از قرارگاه نجف فقط لشکر٢٧ در جناح راست (شمال) عملیات شرکت کرده بود.

[٢] فرماندهی لشکر٢٧ محمد رسول الله(ص) به مهندسی رزمی دستوری ابلاغ کرد مبنی بر این که: «هر کجا که توانستید خاکریز احداث کنید تا نیروها پشت آن پدافند کنند»، اما پس از آن که نتوانست در کنار جاده ی شنی (پاسگاه های مرزی ایران) خاکریز احداث کند، عقب تر، به جنوب تپه ی دوقلو آمد و با احداث خاکریز، این محدوده را به پاسگاه رشیده (ایران) وصل کرد. زمانی که دستور عقب نشینی صادر شد، نیروهای گردان مقداد و مالک اشتر به راحتی در پناه این خاکریز عقب آمدند.