خارجه؛ وزیر ارشاد؛ فرمانده کل سپاه پاسداران؛ مسئول امنیت، یعنی مسئول آن سازمان و تشکیلات امنیتی که در کشور به وجود می آید و هنوز به وجود نیامده است و مدیرعامل صدا و سیمای جمهوری اسلامی. علت این که این چند نفر و این نهادها را در تصمیم گیری در این باره سهیم دانسته بودند، یکی ارتباط کار نهضت های آزادی بخش با سیاست خارجی بود و یکی ارتباطی که این بار، امور تبلیغاتی داشت و رابطه یی که با رسانه های گروهی داشت و آموزش هایی که در این زمینه باید داده می شد و احیاناً آموزش های نظامی که لازم بود. مدتی از ارائه ی این پیش نویس گذشت تا این طرح به کمیسیون امور خارجه به عنوان کمیسیون اصلی آمد و کمیسیون امور دفاعی و کمیسیون ارشاد اسلامی. پیش نویسی که تهیه شده بود در کمیسیون امور دفاعی مورد بحث قرار گرفته بود و با اصلاحات جزئی همان تصویب شد.

به نظر اعضای کمیسیون امور خارجه ی مجلس شورای اسلامی نهضت های آزادی بخش و حرکت های اسلامی از دو بُعد اصلی و اساسی برخوردارند: بُعد سیاسی؛ بُعد تبلیغاتی. به همین خاطر، چون بُعد سیاسی مهمی در این کار وجود داشت، مجلس مسئول را وزیر امور خارجه دانست و دخالت مستقیم دولت در این کار و به لحاظ ارتباطش با کار تبلیغاتی، وزارت ارشاد را از طرف دولت در این جریان سهیم دانست. منتها برای این که از جهت شرعی و دینی و به لحاظ نفوذی که شخص امام و رهبری انقلاب در میان امت های مختلف و محرومین و مستضعفان دارد، نماینده ی امام را هم جزء شورا دانست و به این نتیجه رسید که کافی است یک شورایی متشکل از وزیرخارجه، وزیر ارشاد، و نماینده ی مقام رهبری تشکیل بشود. منتها، چون این ها احتیاج به بودجه دارند، صرف بودجه می کنند و به طور کلی کار یک کار سیاسی است و مربوط به امور سیاسی می شود، این شورا زیر نظر نخست وزیر باشد و نخست وزیر در برابر مجلس مسئول باشد. فکر اساسی که من در این جا باید عرض بکنم این است که فلسفه و اساس کار در کمیسیون خارجه این بود که باید مسئله ی نهضت های آزادی بخش که به اشکال مختلف و گوناگونی در طول سه چهار سال گذشته عمل می شد و روی آن کار می شده است و در گوشه و کنار دنیا هم انعکاساتی داشته است، به یک سامانی برسد.»

بعد از سخنان موافقان و مخالفان، آقای هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس، در حمایت از این طرح و لزوم اجرایی شدن و حساسیت های سیاسی آن توضیحاتی داد. وی گفت: «کل مطلب را آقایان قبول دارند. صحبت بر سر یک چیزهایی بود که حالا من اشاره می کنم. اگر قانون اساسی هم نبود، ما به عنوان یک وظیفه ی اسلامی نمی توانستیم در