با وجود گذشت سه هفته از تصویب کلیات طرح عملیات و برگزاری جلسات متعدد[١] در سطح قرارگاه خاتم الانبیا(ص) و قرارگاه های تابعه ی سپاه پاسداران، مانور عملیات هنوز شکل مشخص و روشنی پیدا نکرده بود و جزئیات آن کاملاً مُبهم به نظر می رسید.

مشکلاتی همچون کمبود امکانات زرهی، نیاز مبرم به نفربر به علت عمق زیاد منطقه ی عملیات، یک مرحله یی یا دو مرحله یی اجرا کردن طرح و طراحی مانور در سطح گردان ها از جمله مسائلی بود که فرماندهان یگان ها و قرارگاه های فرعی سپاه با آن مواجه بودند.

این در حالی بود که اخبار واصله حاکی از تقویت و افزایش هوشیاری دشمن بود. عراق به طور مستمر مشغول تقویت مواضع دفاعی خود از طریق احداث موانع جدید، تقویت توپ خانه های منطقه و آوردن یگان های جدید به این منطقه بود.

در دومین جلسه ی مشترک فرماندهان سپاه و ارتش در ١٩ دی ١٣٦١، فرماندهان ارتش طرحی جدید را با هدف تضمین عملیات اصلی (حمله به غزیله، حلفائیه و العماره) پیشنهاد کردند که بر اساس آن هم زمان با این اقدام، تلاش دیگری از شمال منطقه ی اصلی عملیات از محور پیچ انگیزه و ارتفاعات فوقی انجام شود. فرماندهان ارتش معتقد بودند عملیات هم زمان در ارتفاعات فوقی تا رودخانه ی دویرج دارای محاسن زیر است:

· بسته شدن راه پاتک های دشمن پس از آغاز عملیات.

· سهولت در رسیدن به عقبه ی دشمن در غزیله.

· انهدام بخش قابل توجهی از نیروهای عراقی در منطقه.

· کوتاه شدن خط پدافند بعد از عملیات اصلی (العماره) و تأمین شدن جناح راست (شمال) عملیات از تهدید عراق.

البته آنان به این نکته نیز اذعان داشتند که "کمبود نیرو برای دو عملیات هم زمان" و "ضعف نیرو در رسیدن به هدف اصلی (العماره)" از معایب طرح پیشنهادی است.

پیشنهاد باز کردن جبهه ی جدید در ارتفاعات فوقی با مخالفت فرماندهان سپاه رو به رو شد. مهم ترین دلایل فرماندهان سپاه برای مخالفت با طرح جدید ارتش عبارت بود از:

· آسیب دیدن نیروها به دلیل هجوم جبهه یی برای تصرف منطقه ی پیشنهادی و تحمل تلفات فراوان.

· امکان پذیر نبودن تثبیت عملیات در یک روز در شمال دویرج (عملیات در این منطقه حداقل به سه روز زمان نیاز داشت.).

[١] ٣ هفته پس از ابلاغ طرح، حداقل ٨ جلسه ی فشرده در رده ی لشکرها، ٤ جلسه در سطح قرارگاه خاتم(ص) سپاه و یک جلسه ی مشترک با حضور فرماندهان ارتش و سپاه برگزار شد.