و گفت: «خوش بختانه محیط ورزشی ما محیطی است که عمیقاً به مردم پیوسته و از مردم الهام می گیرد و نمونه ی آن را شما در هند دیدید که چگونه دانشجویان عضو انجمن اسلامی با شما عجین و یکی شدند. البته، این نشان دهنده ی پیوند عمیقی است که ما در داخل کشور به صورت بسیار گسترده یی تقریباً روزمره با آن مواجه می شدیم.» نخست وزیر در بخش دیگری از سخنانش ضمن اظهار تأسف از شیوه ی انعکاس خبرهای مربوط به فعالیت ورزشکاران و اعضای انجمن اسلامی دانشجویان در هند و جوسازی رسانه ها در خصوص ورزش کشور گفت:

«فعالیت های شما و برادرانی که در محیط فرهنگی غریب برای شناساندن ارزش ها و اصالت های انقلاب اسلامی تلاش می کنید بسیار ارزنده بود و به همین دلیل مردم با ورزش کاران احساس یگانگی و هم سویی می کنند و اگر شما ورزش کاران عنوان هم کسب کنید و مدال بیاورید به علت زمینه های طرح اصالت های انقلاب در این گونه مجامع بین المللی مردم نیز احساس شعف و رضایت خواهند کرد، اما نباید صرفاً به مدال اندیشید، زیرا آن چیزی که در نظر مردم اصالت دارد ارزش های اعتقادی و وفاداری به آرمان های مردم می باشد.»

نخست وزیر در بخش دیگری از سخنانش پس از اشاره به فرمان ٨ ماده یی امام و اجرای مفاد آن در محیط ورزشی گفت:

«در محیط ورزشی متأسفانه سم پاشی هایی وجود دارد که جای اختلاف سلیقه را گرفته است. افراد در جامعه باید به آن حد از رشد برسند که اگر در روش اشکالی می بینند با برخورد سالم و بررسی منصفانه آن روش را به نقد بکشند، بدون آن که حیثیت افراد را با جوسازی و بدگویی لکه دار کنند. مطمئناً ادامه ی روش های آن چنانی، ورزش را از محیط پاک و پر از ایثار مردم جدا می کند و مانع رشد ورزش می شود. و البته در حال حاضر همگی ما آینده ی بسیار درخشانی برای ورزش احساس می کنیم، چون بین محیط ورزشی و فرهنگی و مساجد ما جدایی و دوگانگی وجود ندارد و چنین پیوندی به دلیل وجود هم سویی آرمان های ورزشی در جامعه ی اسلامی و آرمان ها و اصالت ها در مساجد و دیگر محیط ها می باشد. طبیعتاً در این محیط، ورزش نیز رشدی مطلوب خواهد داشت.»[١]

١٣٨

احمد طالب ابراهیمی وزیر امور خارجه ی الجزایر که برای دیدار ٣ روزه به تهران سفر کرده بود، امروز در پایان دیدار خود با مقامات ایرانی، با بدرقه ی دکتر ولایتی وزیر امور خارجه ی جمهوری اسلامی ایران، تهران را ترک کرد.

ابراهیمی در مراسم بدرقه، در گفت و گویی کوتاه نتایج دیدارش از کشورمان را

[١] همان، ص ١٣.