«جمهوری اسلامی ایران انتظار دارد ائمه ی محترم جمعه و جماعات بلاد اسلامی، ملت های مسلمان خود را از آنچه که در این سرزمین اسلامی پس از پیروزی انقلاب و به پادداشتن یک نظام مردمی و اسلامی می گذرد، آگاه سازند و وعده ی حتمی الهی که "ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم" را نوید دهند و توطئه های دشمنان اسلام را در جهت متفرق ساختن کشورهای اسلامی به ملت های خود گوشزد نمایند و جوانان متعهد اسلام را که برای مبارزه و نجات مسلمانان عشق می ورزند از سقوط در دام جریان های به ظاهر انقلابی و وابسته به شرق و غرب حفظ نمایند. از خداوند بزرگ نصرت و عظمت اسلام و مسلمین و نابودی دشمنان اسلام به خصوص صهیونیسم جهانی و پیروزی نهایی رزمندگان مسلمان در جبهه های گوناگون را مسئلت دارم.»

پس از آن، آیت الله خامنه ای رئیس جمهور و امام جمعه ی تهران سخنانی ایراد کردند. مهم ترین محورهای سخنان ایشان عبارت بود از: نقش اساسی مردم در سیاست اسلامی؛ انحصاری نبودن حکومت دینی؛ به حاکمیت روحانیان؛ توصیه به کشورهای اسلامی برای پذیرفتن نظریه ی وحدت دین و دولت؛ نفی شایعه ی صدور انقلاب با استفاده از قوه ی قهریه و نقش نماز جمعه و ائمه ی جمعه و جماعات در گرایش مردم به دین و بیداری ملت ها.

ایشان در سخنان شان متذکر شدند:

«در سیاست اسلامی، مردم در دایره ی حکم خدا اصلی ترین عنصر تصمیم گیرنده و دخالت کننده اند. اگر در سیاست مستبدان و خودکامگان مردم حق دخالت در هیچ یک از شئون زندگی را ندارند، در سیاست الهی و اسلامی مردم مرجع نظرخواهی و تصمیم گیری اند. باری همه ی این ها موجب آنست که آمیزش دین با سیاست، از این در چشم حاکمان بیگانه از دین چیزی، ناپسند و نامطلوب باشد.

نغمه ی جدایی دین از سیاست بر این پایه است. مقصود از دولت برخاسته از دین، حکومت روحانیون نیست که اروپا در بخشی از قرون وسطی آن را آزموده است. مقصود حکومت دین است، یعنی قوانین اداره ی جامعه [را] از دین خدا خواستن و اداره ی کشور را به بندگان صالح خدا سپردن.

حکومت روحانیون همیشه چنین نیست و بندگان شایسته ی خدا در غیر روحانیون همان اندازه اند که در روحانیون. امروز اگر رجال دین در کشورهای اسلامی به حکومت دین دعوت کنند، این را نباید مبارزه یی سیاسی برای تصرف قدرت از سوی یک قشر معین دانست و آن را با این نام از میدان خارج ساخت.