ولی عهد سابق رضا پهلوی - که خود را شاه می خواند و اینک در کشور مصر به دور از بستگان خویش به سر می برد - در مورد این که از کدام گروه از سلطنت طلبان حمایت می کند سخنی نگفته است.

اخیراً روزنامه ی فیگارو چاپ پاریس از قول او نقل کرد که او از رژیم سلطنتی به سبک اسپانیا و این که شاه باید جایی برای تمام تمایلات، تمام احزاب و تمام اعتقادات باز کند و شاه باید داور باشد نه بازیگر، حمایت می کُند.

و اما در میان جمهوری خواهان، سازمانِ اصلی که در واقع مهم ترین نیروی مخالف حکومت ایران در پاریس است شورای ملی مقاومت است که با هم کاری ابوالحسن بنی صدر تأسیس شده و مجاهدین خلق هسته ی اصلی آن اند و شخصیت ها و احزاب چندی نیز مثل حزب دمکرات کردستان و جبهه ی دمکراتیک ملی بدان پیوسته اند.

در میان شخصیت هایی که شخصاً معتقد به نظام جمهوری اند، ولی رسماً خود را متعهد به نظام خاصی نکرده اند دکتر احمد مدنی و حسن نزیه را می توان نام برد. البته، به دور از اهل سیاست از روشن فکرانی مانند علی اصغر حاج سیدجوادی و دکتر عبدالکریم لاهیجی و تنی چند باید ذکر کرد که پیشه ی خود را همچنان دفاع از آزادی و حمایت از حقوق افراد و آوارگان ایرانی در خارج می دانند.

بیش تر سیاستمداران کنونی مقیم پاریس بارها از قریب الوقوع بودن سرنگونی جمهوری اسلامی ایران در ظرف چند ماه آینده دم زده اند. آن ها خود بهتر از هرکس دیگر آگاه اند که چهار سال از عمر حکومت اسلامی گذشته و پیش بینی آن ها نقش بر آب شده است، آن ها اینک در پیش بینی مفرد شده اند. آن ها به طور خصوصی اعتراف می کنند که ارزیابی اولیه ی آن ها از قدرت خود و ضعف رژیم ساده لوحانه بوده است.

در خلال یک سال و چند ماه گذشته، چند تحول جدید در میان مخالفان جلب نظر می کند. در خارج از ایران امرای دست راستی ارتش سابق که صحبت از کودتا و حمله از مرزها می کردند دچار انزوای سیاسی شده اند.

در داخل ایران، نیروهای چپ افراطی همانند پیکار و فدائیان دچار تفرقه و یا اضمحلال شده اند، گذشته از اختناق، بی تجربگی سیاسی و عدم شناخت اوضاع جامعه ی ایران توسط این گروه ها نقش در خودشکنی این نیروها [را] ایفا کرد.

در میان شورای ملی مقاومت کسانی هستند که به یک چنین طرز فکری نزدیک اند، شورای ملی مقاومت دارای میثاق و ساختار حکومتی است. این شورا ابوالحسن بنی صدر یا رئیس جمهوری دارد و آقای مسعود رجوی را نخست وزیر. امید سلطنت طلبان بر پشتیبانی امریکا بود، اگر بتوانند در میان ارتش طرف داران خود را سازمان دهند.