و راهی که در پیش گرفته است ان شاءالله همان ادامه ی راهی باشد که آن شهید بزرگوار در کنار شهدای دیگر در پیش گرفتند - و این صحبت ها که در دولت شده نگاه کنیم و تجربه و تحلیل کنیم و به صورت آگاهانه و صحیح نظر افکنیم، ما زمینه یی برای این بدبینی نخواهیم یافت و اگر این باشد ما باید برگردیم و در بیابیم که این بدبینی ها از کجاها می تواند نشئت بگیرد.

در جامعه طبیعی است که وقتی نظام به یک سمت می رود و در یک نقطه یی قرار می گیرد که شروع می کند به تصمیم گیری های اساسی خود و می بینیم که ساخت اقتصادی و سیاسی کشور را تبیین کرده و روشن می کند، یک مقدار بحث هایی پیش می آید و این یک نتیجه ی طبیعی دارد، مخصوصاً در جامعه ی آزاد ما الآن نظام، مستقر شده، تثبیت شده، پایه هایش محکم شده و الآن کشور شما در صحنه ی جهانی حضور دارد و در مقابل همه ی توطئه ها و ابرقدرت ها ایستاده است و الآن نظام تصمیم دارد که به این مسائل برسد که ساخت اقتصادی و ساخت سیاسی مان را چگونه بنا کنیم؟ مسئله ی اراضی را در سطح کشور چه جور حل کنیم؟ مسئله ی کارخانه ها را چگونه حل کنیم، مسئله ی توزیع را چه جور حل کنیم و با توزیع به چه نحو رو به رو شویم؟

سال های اول انقلاب این مسائل نبود به خاطر آن که همه ی ملت در پی محکم کردن پایه ها بودند و الآن پایه ها محکم شده و الآن این نظام در قوی ترین شکل خود، امروز حضور دارد و الآن نظام پایداری حیرت انگیزی نشان داده است که البته برای ما حیرت انگیز نیست چون از متن مکتب و از متن انقلاب، مشق می گیریم، ولی برای جهان امروز مقاومت عجیب ملت ما در مقابل توطئه های بسیار بسیار گسترده ی سیاسی، اقتصادی و نظامی حیرت انگیز است.

الآن موقعیتی است که خود نظام - و من نمی خواهم بگویم فقط دولت - به این نکته می پردازد که زمین ها را چه کار کند؟ توزیع را چه کار کند؟ کارخانه ها را چه کار کند؟ شما اگر در مذاکرات مجلس نگاه کنید شاید نتایجی که در آن جا گفته می شود و بحث می شود و به صورت طبیعی در میان نمایندگان ملت هم بحث می شود، نمایندگانی که ما به آن ها کمال اطمینان را داریم و در مجلسی که امام می فرمایند در رأس امور است خواهید دید که همین مسئله مطرح است و این طبیعی ترین چیز است، ولی می خواهند چنین وانمود کنند که علی رغم موازین شرعی و علی رغم ضوابط قانون اساسی دولت می تواند پا فراتر گذارد و در حالی که چنین چیزی امکان پذیر نیست و شما اگر عادی تصویب یک قانون را در جمهوری اسلامی مطالعه کنید و در آن دقت کنید، خواهید دید که نظام طوری به هم بافته است و قانون اساسی به نحوی تنظیم شده که به غیر از ولی فقیه (با تکیه بر موازین اسلامی و در آن مقام والایی که برای ما دارد) هیچ فردی و هیچ نهاد و ارگانی نمی تواند به طور خاص و جدای از مجموعه تصمیمی برای کشور بگیرد.