جلسه ی شورای عالی دفاع در تهران مطرح شد و شورا بنا به ملاحظاتی[١] با تعویق زمان عملیات به منظور دادن فرصت برای انجام مقدمات عملیات در فوقی مخالفت کرد؛ در آستانه ی عملیات تعدادی از فرماندهان ارتش و سپاه با امام دیدار کردند. بدین ترتیب، پس از طی یک دوره ی ٤٥ روزه، با ابلاغ شورای عالی دفاع تصمیم در مورد اجرای عملیات از محور فکه - چزابه قطعی شد و در مباحث انجام شده در روزهای بعد شکل نهایی یافت. بر اساس این مذاکرات، مانور چنین طراحی شد:

در مرحله ی اول مقرر شد قرارگاه کربلا با استفاده از ٣ تیپ سپاه سوم صاحب الزمان(عج) از ٣ محور خط نیروهای عراقی را شکسته و تا جاده ی آسفالت غرب مرز بین المللی پیشروی کند و پس از احداث خاکریز در حد فاصل پاسگاه رشیده تا پاسگاه طاوسیه، به سمت شمال و غرب پدافند کند.

لشکر٧ ولی عصر (عج) و لشکر٨ نجف نیز با بهره گیری از ٢ تیپ (١٢ گردان) با پیشروی در عمق منطقه ی دشمن از پاسگاه صفریه زمین های شمال جاده ی چزابه را پاک سازی کنند.

در مرحله ی دوم نیز قرار بر این شد که لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) به استعداد یک تیپ با استفاده از جاپای شب اول در منطقه یی به عرض ٢

کیلومتر اجرای عملیات کند و تا جاده ی آسفالت شرقی "هورالسناف" پیشروی و ٥

کیلومتر از جاده را تأمین کند؛ لشکر١٧ نیز با بهره گیری از ٧ گردان چپ (جنوب) آن یگان عهده دار تأمین قسمت دیگری از این جاده شد. در قسمت جنوبی تر خط حد لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع)، نیز سپاه هفتم حدید با بهره گیری از ٣ یگان (لشکر٤١ ثارالله با ١١ گردان، لشکر٨ نجف با ١٣ گردان و لشکر٧ ولی عصر(عج) با ١٢ گردان - جمعاً ٣٦ گردان) با پیشروی در عمق منطقه و پاک سازی با این خط حد مستقر می شدند و بدین ترتیب، لشکر٤١ ثارالله تا ٥ کیلومتری شمال غزیله، لشکر٨ نجف تا پل غزیله، لشکر٧ ولی عصر(عج) از جنوب پل غزیله تا ٣ کیلومتری جنوب آن را تأمین می کردند.

همچنین در آخرین هماهنگی ها به قرارگاه نجف مأموریت داده شد تا در جناح راست عملیات با عبور از رودخانه ی دویرج به ارتفاعات شمالی آن حمله کند. در ادامه ی عملیات نیز مأموریت عبور از پل غزیله، پاک سازی شمال جاده ی غزیله به العماره و تأمین شهر حلفائیه (المشرح) به لشکر٨ نجف واگذار شد و برای سهولت

[١] به نظر می رسد ملاحظات شورا برای مخالفت با تعویق عملیات به این دو جنبه مربوط باشد: اول آن که از نظر سیاسی این ایام با دهه ی فجر انقلاب اسلامی و برگزاری کنفرانس غیر متعهدها در هند هم زمان بود. از نظر نظامی نیز دلایلی از جمله طولانی شدن دوره ی مباحث مانور عملیات؛ آمادگی؛ اتمام مأموریت بخش زیادی از نیروهای بسیجی و مشکل نگه داری و تمدید مأموریت آنان - از سپاه ١١ قدر حداقل ١٨ گردان اتمام مأموریت داشتند -؛ افزایش بیش از اندازه ی حساسیت عراق به تحرکات نیروهای خودی و بمب باران مداوم عقبه های خودی و نیاز به حداقل ٢٠ روز برای کسب آمادگی برای عملیات در فوقی مطرح بود.