بخش هایی از مقاله که رادیو بی بی سی بنا به مصالحی به آن نپرداخت، در روزنامه ی کیهان - که این مقاله را به نقل از منابع اصلی چاپ کرده است - این گونه آمده است:

«عربستان سعودی با تقاضای عراق موافقت کرده، ولی کویت، قطر و امارات عربی متحده میل و رغبتی به دادن وام و پول بیش تر به عراق از خود نشان ندادند، زیرا تمام این کشورها در طول سال گذشته شاهد کاهش صدور نفت خود بوده اند. [...] عراق اخیراً ترتیب گرفتن ٥٠٠ میلیون دلار وام سندیکایی و یک اعتبار برای تدارکات نظامی از فرانسه و یک اعتبار سه ساله ی ٢١٠ میلیون دلاری برای خرید غله از امریکا را نیز داده است و علاوه بر آن از یک اعتبار تدارکاتی ٢ میلیارد دلاری که در نیمه ی دهه ١٩٧٠ مورد موافقت ژاپن قرار گرفته بود استفاده می کند.» کیهان افزوده است: «لازم به یادآوری است کل مبلغی که چهار کشور عربی حوزه ی خلیج فارس از سال ١٩٨٠ به عراق داده اند به ٣٣ میلیارد دلار می رسد. البته، بخش دیگری از کمک های این چهار کشور به عراق به صورت کالا، خدمات و فرآورده های نفتی بوده است.»[٢]

٤٥١

معمر قذافی رهبر لیبی در سخنانی از صدام حسین به دلیل واگذاری(!) شط العرب به ایران در عهدنامه ی ١٩٧٥ الجزایر و نیز حمله به ایران انتقاد کرد. وی در این سخنان با به کارگیری عباراتی که حاکی از نامتعادلی همیشگی اوست، گفت:

«چرا باید این جنگ پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران واقع شود؛ انقلابی که با امریکا به ستیز برخاسته و صهیونیست را همواره می کوبد. من مخالف رژیم عراق نیستم و با صدام حسین نیز مخالف نیستم، ولی با کسانی که علیه انقلاب اسلامی ایران برمی خیزند مخالفم[!] و این دلایل سیاسی خاصی دارد.

انقلاب اسلامی ایران اگر بر فرض حامل کفر بوده(!) لااقل انقلابی است مخالف سرسخت امریکا و صهیونیست. انقلاب اسلامی ایران حامل پیامی بود برای کشورهای عربی که با صهیونیست و امپریالیسم مقابله کنند و این در مفهوم بعضی ها گناه است و من برای همین است که از انقلاب اسلامی حمایت می کنم، حال چه انقلاب اسلامی باشد یا غیر اسلامی.»[٣]

[١] واحد مرکزی خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی، بولتن رادیوهای بیگانه، ١١/١١/١٣٦١، ص ٦، رادیو بی بی سی، ١١/١١/١٣٦١، گزارشی از روزنامه ی تایمز مالی از کویت.

[٢] مأخذ ٣، بخش اول، ص آخر.

[٣] سند شماره ٢١٣٦٩٢ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: نشریه ی خبرها و نظرها (اطلاعاتی، سیاسی، خارجی)، دفتر مطالعات و پژوهش های وزارت امور خارجه، شماره ٣٦٤، ١٤/١١/١٣٦١، ص ١٠.