روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ١٤١ - روزشمار جنگ پنج شنبه ٩ دی ١٣٦١ ١٤ ربیع الاول ١٤٠٣ ٣٠ دسامبر ١٩٨٢

عملیات، پل غزیله را مستحکم و یا منفجر خواهد کرد).

٤. به هم خوردن تمرکز دشمن در هدایت نیروهای خود.

٥. کاهش تلفات خودی به دلیل بر هم خوردن سیستم فرماندهی دشمن.

علاوه بر ذکر محاسن هر کدام از طرح ها (یک مرحله یی و دو مرحله یی) فرماندهان به معایب آن ها نیز توجه داشتند و تعدادی از فرماندهان در کنار دفاع از طرح مانور مورد نظر خود، ایرادها و محدودیت های آن را نیز بیان کردند.

از جمله غلامعلی رشید پیشنهاد خود را برای جبران ضعف توان نیروهای خودی برای حرکت در عمق دشمن مطرح کرد و گفت: «ما می خواهیم در این عملیات با رعایت اصل غافل گیری عمل کنیم و در [عملیات] دو مرحله[یی] غافل گیری نیست.» وی این اقدامات را برای حل مشکل پیشنهاد داد:

«١. استفاده از تک ورهای موتورسوار برای رسیدن (سریع) به قرارگاه های لشکری و مقر توپ خانه ی دشمن.

٢. استفاه از نیروی مکانیزه به شکل تمرکزی برای رسیدن سریع به عمق منطقه.

٣. استفاده از نیروی مخصوص و شهادت طلب.

٤. استفاده از هور (که می توان حدود ٦٠٠ نفر را به صورت تعجیلی از آن عبور داد).

٥. انجام اقدامات توجیهی بیش تر با گردان ها و توسط فرماندهان رده های بالا.»

حسن باقری نیز در دفاع از اجرای انجام عملیات در یک مرحله گفت:

«اگر حمله ی اول را قوی انجام بدهیم، دشمن گیج شده و خیلی از نواقص جزیی ما پوشانده می شود و اگر حمله ی اول را ضعیف گرفتیم عراق بهتر از ما می تواند واحدهایش را هدایت کند. ما باید سعی کنیم فرماندهی دشمن را مختل کنیم. دشمن در عمق (منطقه) به خصوص در کنار غزیله سنگرهایی دارد که دفاعی نیست. اگر ما عقبه ی دشمن را تهدید کنیم، دیگر امکان حرکت عمده یی را ندارد. احتیاط های دشمن بین جاده های غزیله - فکه و غزیله - چزابه است و آن هایی که در غرب جاده (عمق منطقه) است، واحدهای اداری است و ما می توانیم با استفاده از زرهی به سرعت به عمق منطقه برویم.»

همت (فرمانده سپاه١١ قدر نیز محاسن طرح یک مرحله یی را این گونه برشمرد:

«١. عمل، توأم با غافل گیری است.

٢. تلفات خودی کم است.

٣. در طرح یک مرحله یی دو مرحله نهفته است.

٤. در یک پیشروی سریع سیستم فرماندهی دشمن به هم می خورد.