منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٦١ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند

چنان كه‌ [١] گويند: هر كه‌ [٢] چيزى را دانست‌ [٣]، وى چنان بود كه دانست‌ [٤] اين لفظ وى بدانسته‌ [٥]- و بداننده باز گردد، و هر دو را [٦] معنى مختلف بود.

و [٧] ششم آن كه از مهمل‌ [٨] پرهيز كنى و ورا بجاى كلّىّ نگيرى‌ [٩]- كه بسيار چيز بود- كه چون مهمل گفته آيد [١٠] خود غرّه شود، و بپذيرد.

و چون كلّىّ گويند، خود [١١] بيدار [١٢] شود- و نپذيرد، چنان كه گويند:

كسى كه با دشمن تو دوست بود [١٣]، دوست تو نبود. باشد كه‌ [١٤] اين‌

[١] - بى: كه- ط- د.

[٢] - بى: كه- ط- د.

[٣] - دانسته- ل،- داند جاى- ه.

[٤] - دانست كه- ط- كب- د- ظ.

[٥] - بدانست- ق- ك- م.

[٦] - بى: را- آ.

[٧] - بى: و- ط،- پنجم آنكه از مرجع ضمير تفحص كند- كه بسيار باشد كه ضميرى در كلام بدو چيز باز گردد، مثل آنكه گويند، كه هر [كه‌] چيزى را دانست او چنانست كه دانسته، لفظ او درين مثال هم راجع بداننده- و هم راجع بدانسته مى‌تواند بود، و حكم ايشان متغاير باشد- ن.

[٨] - مجمل- ل.

[٩] - نگيرد- م- ك،- پرهيزد و او را بجاى كلى نگيرد- ن.

[١٠] - مهمله الخ- كب،- بسيار باشد كه چون مهمل گفته شود- ن.

[١١] - خود بيدار- ط- د- كب،- خرد پندار- ق.

[١٢] - خود بيدار- ط- د- كب،- خرد پندار- ق.

[١٣] - بى: كه- ه،- بود و- ك،- كه با دشمن بود دوست بود و- ط- د.

[١٤] - بى: باشد كه- ن،- نبوده باشد كه- ط- د.