منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٦٠ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند

بود، و معنى دو؛ و پنداشته آيد كه‌ [١] معنى يكى است‌ [٢]، و اين آفتى بزرگ است. پس بايد كه بمعنى‌ [٣] بگرويده آيد [٤] نه بنام. و اين هم اندر [٥] جمله شرطهاء نقيض است. و ليكن فايده را جدا بگفتيم‌ [٦].

و پنجم آن كه بايد كه: جائى‌ [٧] كه ضمير بود مختلف نيوفتد [٨].

چنان كه گويند وى و كرد كه‌ [٩] باشد كه وى جاى‌ [١٠] ديگر باز گردد و جاى ديگر پندارند، و همچنين‌ [١١] كرد و هم چنين كه گويند: بديدش، كه اين شين ضمير بود، و بجايهاى مختلف باز گردد [١٢].

[١] - دو پنداشته الخ- ه،- دو پنداشته‌اند- ط،- يكى بود معنى دو پنداشته كه- د.

[٢] - آنكه از معانى الفاظ قياس سؤال كنى كه بسيار بود- كه يك لفظ را معانى بسيار باشد، و پندارند كه بيش از يك معنى ندارد- ن.

[٣] - معنى- آ.

[٤] - اندو- د،- بى: «يس بايد» تا «نه بنام- ن.

[٥] - هم از- كب- ن.

[٦] - بجاى «را جدا» «چند را»- ط، و «را چند»- د،- بى: و ليكن فايده را جدا بگفتيم و- ن،- «نگفتيم» بجاى «بگفتيم»- ط.

[٧] - بى: جائى- ك،- جاى ضمير- د.

[٨] - نيفتد- م- ك.

[٩] - وى و كرد و- م- گرد كى- ط،- وى كرد كه- د،- وى و كرد- ك،- وى دگر كى- ه،- وى كه كرد- ل- كب.

[١٠] - وى جانب- م- ك- ه- ط.

[١١] - بى: و همچنين- ه- ط.

[١٢] - گردد و- كب.