منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٥٨ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند

خوار مايه‌ [١] زيادت- و نقصانى بود، قياس نه قياس بود. و غلط افتد [٢].

چنان كه اندر عكس كه.

اگر كسى گويد كه: هيچ خانه اندر مردم نيست، و باز گويد [٣] كه:

هيچ مردم اندر خانه نيست.

اين سخن دروغ بود، و عكس سالب كلّى بايد كه راست بود.

و سبب اين آنست‌ [٤] كه اندر مقدّمه پيشين خانه موضوع بود، و اندر مردم محمول بود [٥]. و عكس آن بود- كه محمول را بعينه موضوع كنى، و موضوع را محمول، و اندر اصل‌ [٦] تنها مردم محمول نبود، و تنها خانه موضوع بود [٧] و اندر عكس تنها مردم موضوع شد، و خانه با [٨] اندر محمول لا جرم نه صواب آمد كه‌ [٩] بايستى كه گفتى كه‌ [١٠] هيچ چيز كه اندر مردم بود خانه نيست.

[١] - جواز مايه- ط،- جوار يا نه- د.

[٢] - بى: و- ه،- و غلط اوفتد- كب.

[٣] - بگويد- ل.

[٤] - بى: اين- ل،- آن اينست- ه.

[٥] - بى: بود- د.

[٦] - بى: اصل- ه،- اصل تنها مردم را- د.

[٧] - بى: بود- ه.

[٨] - يا- ل- ه- د.

[٩] - بى: كه- ل،- آيد كه- ط- د،- بود آمد كه- ه.

[١٠] - بى: كه- ل- ط- د.