تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠ - تفسير

راستين" (لِتُنْذِرَ بِهِ وَ ذِكْرى‌ لِلْمُؤْمِنِينَ‌) [١] و اينكه مى‌بينيم در اين جمله" انذار" به عنوان يك فرمان عمومى آمده و" تذكر" به مؤمنان تخصيص داده شده است، به خاطر اين است كه دعوت به سوى حق و مبارزه با انحرافات بايد به صورت همگانى انجام گيرد، ولى پيدا است كه تنها ايمان آورندگان، از اين دعوت سود مى‌برند، همانها كه زمينه‌هاى مستعد و آماده براى پذيرش حق دارند، و آنها كه لجاج را از خود دور ساخته و در برابر حقايق تسليمند، عين اين تعبير نيز در آغاز سوره" البقره" گذشت آنجا كه مى‌فرمايد: ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ‌:" اين كتاب ترديدى در آن نيست و مايه هدايت پرهيزگاران است" (براى توضيح بيشتر به جلد اول تفسير نمونه صفحه ٣٩ مراجعه فرمائيد).

و براى تاكيد اضافه مى‌كند:" از فرمان غير خداوند پيروى نكنيد و از انتخاب ولى و سرپرستى جز او خوددارى نمائيد" (وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ).

اما چون آنها كه به تمام معنى در برابر حق تسليمند و از تذكرات، متذكر

[١] بنا بر آنچه در بالا گفته شد" لتنذر" متعلق به" انزل" مى‌باشد، نه به جمله" فلا يكن" و شايد قرار گرفتن اين جمله (جمله لتنذر) بعد از جمله" فَلا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ‌" به خاطر آن است كه نخست بايد پيغمبر را در راه دعوت آماده ساخت و بعد، هدف را كه انذار است به او پيشنهاد نمود (دقت كنيد)