تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٥ - عرش چيست

جمعى به هواخواهى فلان برخاستند و او را بر تخت نشاندند، همه اينها كنايه از قدرت يافتن يا از قدرت افتادن است.

بنا بر اين در آيه مورد بحث جمله‌ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ‌ كنايه از احاطه كامل پروردگار و تسلط او بر تدبير امور آسمانها و زمين بعد از خلقت آنها است.

و از اينجا روشن مى‌شود: آنها كه جمله فوق را دليل بر" تجسم خدا" گرفته‌اند گويا توجه به موارد استعمالات فراوان اين جمله در اين معنى كنايى نكرده‌اند.

معنى ديگرى براى" عرش" نيز هست، و آن در مواردى است كه در مقابل" كرسى" قرار گيرد، در اين گونه موارد كرسى (كه معمولا به تختهاى پايه كوتاه گفته مى‌شود) ممكن است كنايه از جهان ماده بوده باشد و عرش كنايه از جهان ما فوق ماده (عالم ارواح و فرشتگان) چنان كه در تفسير آيه‌ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌ در سوره بقره مشروحا گذشت.

جالب توجه اينكه تعبير فوق تنها در مورد شب ذكر شده و نفرموده" بوسيله روز تاريكى شب را نيز مى‌پوشاند" زيرا پوشش تنها مناسب تاريكى است، نه روشنايى.

بعد از آن اضافه مى‌كند:" شب با سرعت به دنبال روز در حركت است" همانند طلبكارى كه با سرعت به دنبال بدهكار مى‌دود (يطلبه حثيثا).

اين تعبير با توجه به موقعيت شب و روز در كره زمين تعبير جالبى است زيرا