تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٦ - تفسير پيمانشكنىهاى مكرر

به هم مى‌باشد.

به هر حال منظور از" رجز" در آيات فوق، ظاهرا همان مجازاتهاى بيدار كننده پنجگانه‌اى است كه در آيات قبل به آن اشاره شد، اگر چه بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه اشاره به بلاهاى ديگرى باشد كه خداوند بر آنها نازل كرد، كه در آيات گذشته به آن اشاره نشده است، از جمله بلاى طاعون و يا برف و تگرگ شديد و مرگبار كه در تورات نيز به قسمت اخير اشاره شده است.

در مورد جمله" بِما عَهِدَ عِنْدَكَ‌" و اينكه منظور از آن عهد الهى كه نزد موسى بوده چيست؟ مفسران گفتگو كرده‌اند، آنچه نزديكتر به نظر مى‌رسد اين است كه منظور از آن، وعده‌اى است كه خدا به موسى داده بود كه اگر دعا كند، دعايش به اجابت مى‌رسد، ولى اين احتمال را نيز داده‌اند كه منظور از" عهد" همان عهد" نبوت" است و" با"" باء قسم" مى‌باشد يعنى" ترا به حق مقام نبوتى كه دارى سوگند مى‌دهيم" كه براى برطرف شدن اين حوادث دردناك دعا كن.

*** در آيه بعد، اشاره به پيمان‌شكنى آنها كرده، و مى‌گويد:" هنگامى كه بلا را پس از مدت تعيين شده‌اى از آنها برمى‌داشتيم، پيمان خود را مى‌شكستند" نه خودشان ايمان مى‌آوردند و نه بنى اسرائيل را از زنجير اسارت رها مى‌ساختند (فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى‌ أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ‌) [١] جمله" إِلى‌ أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ‌" اشاره به اين است كه موسى، براى آنها مدتى تعيين مى‌كرد، و مى‌گفت در فلان وقت، اين بلا برطرف خواهد شد، براى اينكه كاملا روشن شود اين دگرگونى تصادفى نبوده، بلكه به بركت درخواست او از خدا بوده است.

---

[١] نكث (بر وزن مكث) در اصل به معنى باز كردن ريسمان تابيده است، و سپس به معنى شكستن پيمان به كار رفته است.