تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - تفسير مربى و قابليت هر دو لازم است

چندان درشتند كه زراعتها را بشويند و زمينها را ويران كنند، و نه چندان كوچكند كه در فضا سرگردان بمانند، آرام و ملايم بر زمين مى‌نشينند، و آهسته در آن نفوذ مى‌كنند و محيط را براى رستاخيز بذرها و دانه‌ها آماده مى‌سازند، زمينى كه در خشكى مى‌سوخت و شباهت كامل به منظره يك گورستان خاموش و خشك داشت، تبديل به كانون فعالى از حيات و زندگى و باغهاى پر گل و پر ميوه مى‌شود.

و به دنبال آن اضافه مى‌كند:" اين چنين مردگان را از زمين بيرون مى‌آوريم" و لباس حيات را در اندامشان مى‌پوشانيم (كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‌).

اين مثال را براى آن آورديم كه نمونه معاد را در اين دنيا كه همه سال در برابر چشم شما تكرار مى‌شود به شما نشان دهيم" تا متذكر گرديد" (لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ‌) [١]

" سرزمين شيرين و پاكيزه گياهان پربركت و مفيد و سودمند خود را به اذن پروردگارش بيرون مى‌فرستد" (وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ‌).

" اما زمينهاى شوره‌زار و خبيث و زشت، چيزى جز گياهان ناچيز و كم ارزش‌

[١] براى توضيح بيشتر در زمينه آيات مختلفى كه مساله رستاخيز و معاد را با ذكر شواهد زنده از همين زندگى دنيا بيان مى‌كند به كتاب" معاد و جهان پس از مرگ" مراجعه فرمائيد.