تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٤ - آرامش كامل و سعادت جاويدان

به يكديگر چگونگى وضع آنها را تشريح مى‌كند، در آيات گذشته بحث از سرنوشت منكران آيات خدا و متكبران و ظالمان بود، در اينجا آينده روشن افراد با ايمان را چنين شرح مى‌دهد:" كسانى كه ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند" (وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌ ... أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌).

ولى در ميان اين جمله (يعنى در ميان" مبتدا" و" خبر") يك جمله معترضه‌ [١] كه اشاره به پاسخ بسيارى از سؤالات است بيان كرده، مى‌گويد:" ما هيچكس را جز به اندازه تواناييش تكليف نمى‌كنيم" (لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها).

اشاره به اينكه كسى تصور نكند كه قرار گرفتن در صف افراد با ايمان و انجام عمل صالح در دسترس همه كس نيست و جز افراد معدودى قدرت بر وصول به آن ندارند، زيرا تكاليف پروردگار به اندازه قدرت افراد است و به اين وسيله راه را به روى همه كس اعم از عالم و جاهل، كوچك و بزرگ و در هر سن و سال گشوده و همه را دعوت به پيوستن به اين صف مى‌كند، و البته از هر كس به اندازه استعداد فكرى و جسمى و امكاناتش انتظار دارد.

اين آيه مانند بسيارى ديگر از آيات قرآن، وسيله نجات و سعادت جاويدان را منحصرا ايمان و عمل شايسته معرفى مى‌كند و به اين ترتيب به عقيده خرافى مسيحيان امروز كه وسيله نجات را قربانى شدن مسيح در برابر گناهان بشريت مى‌دانند، خط بطلان مى‌كشد، اصرار قرآن روى مساله ايمان و عمل صالح در آيات مختلف براى كوبيدن اين طرز تفكر و مانند آن است.

[١] اشتباه نشود معنى" جمله معترضه" اين نيست كه به كلى بيگانه از مطلب است بلكه حتما نوعى ارتباط دارد اگر چه از نظر جمله‌بندى در وسط عبارت ديگر قرار گرفته است بنا بر اين جمله معترضه، از نظر جمله‌بندى جدا است نه از نظر معنى.