تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٥ - تفسير محرمات الهى

طور عموم، و سپس به طور خصوص انگشت روى چند نقطه مهم مى‌گذارد.

در آغاز از تحريم فواحش سخن مى‌گويد و مى‌فرمايد:" اى پيامبر بگو:

پروردگار من تنها اعمال زشت و قبيح را حرام كرده است، اعم از اينكه آشكار باشد يا پنهان" (قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ‌).

" فواحش" جمع" فاحشه" به معنى خصوص اعمالى است كه فوق العاده زشت و ناپسند است نه همه گناهان، و شايد تاكيد روى اين مطلب كه خواه پنهان باشد يا آشكار، از اين جهت است كه عربهاى جاهلى، عمل زشت منافى عفت را اگر پنهانى انجام مى‌شد، مجاز مى‌شمردند، و تنها در صورتى كه آشكار باشد ممنوع مى‌دانستند.

سپس موضوع را تعميم داده" و به تمام گناهان اشاره مى‌كند" و مى‌گويد (وَ الْإِثْمَ‌).

" اثم" در اصل به معنى هر گونه كارى است كه زيانبخش باشد و موجب انحطاط مقام انسان گردد، و او را از رسيدن به ثواب و پاداش نيك باز دارد، بنا بر اين هر نوع گناهى در مفهوم وسيع اثم داخل است.

ولى بعضى از مفسران،" اثم" را در اينجا تنها به معنى" شراب" گرفته‌اند، و شعر معروف،